May 26

กว่าจะตื่นก็เกือบเที่ยง ไม่รุทำไรดี ตัดงบก็ไม่อยากไป ช่วงนี้รู้สึกเบื่อๆอีกแล้วอ่ะ..

เดือนหน้าต้องไปสิงคโปร์ ออกนอกประเทศครั้งแรก… ยังไม่มี passport เลย
คิดว่าหลังจากสัปดาห์หน้าคงไม่ค่อยว่างแล้ว ก็เลยตัดสินใจไปทำที่ตึกสำนักงานเซ็นทรัลปิ่นเกล้า  15 นาที่ก็เสร็จแล้ว… เร็วดีแฮะ
ใช้บัตรประชาชนอย่างเดียวก็พอ กับเงินอีก 1073 บาท เปงค่าธรรมเนียม 1000 บาท กะค่าถ่ายรูปอีก 73 บาท ไปรับ passport วันที่ 30 May อืม 5 วันเอง..
ตอนถ่ายรูป ไม่รุว่าจะรีบถ่ายไปถึงไหน ยังไม่ได้จัดอารัยเลย.. ถ่ายออกมาดูไม่ดีเลย ไม่รุเค้าจะให้เข้าเมืองรึเปล่า ฮ่าๆๆ (ในรูปดูอ้วนมากๆ)

สุดท้ายก็ตัดสินใจไป ม ลัย รถโคตรติดเลย.. กินข้าวเสร็จก็เดินขึ้นชมรม เดินไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกที เฮ้ย!! ไปโผล่ห้องประชุม อบจ ได้ไงฟร่ะ ก็เลยต้องไปตัดงบ..ซะงั้น
เราเป็นคนไม่ชอบบรรยากาศการคุยเสียงดัง หรือเสียงอารัยที่ฟังดูยุแยงให้ทะเลาะกันอ่ะ ก็เลยไม่อยากเท่าไร ถ้าเกิดให้เราพูดอ่ะ ก็มีแต่จะทำให้ยิ่งทะเลาะมากไปกว่าเดิม เพราะเราพูดประนีประนอมใครไม่เป็น

ตัดเสร็จเดินไปดูซ้อมบ้าน โอ้โห!! ทำไมน้องเยอะอย่างงี้ฟระ (แอบปลื้มในใจ) ไม่เหมือนปีเราเลย ปีก่อน..ในความคิดเรานะ มันแย่อ่ะ แย่ทั้งการบริหารจัดการ และสัมพันธ๋กับคนในบ้าน พ่อบ้านมันแย่หว่ะ
พอคิดยังงี้ ปีนี้ก็เลยไม่ค่อยอยากทำเท่าไร เพราะว่วภาพเก่าๆยังติดตาอยู่ กลัวว่ามันจะเหมือนเดิม..

วันนี้สันฯ จนหมดแรงเลย น้องตั่งฟิตมากๆ ชอบๆ รุ่นเราบอกว่า ไอ้ตั๋ง กะ เรา เหมือนกันเลย ทั้งตำแหน่ง นิสัย การเต้น การเดิน 555 และสำคัญ อยู่ในโอวาทของแม่บ้าน..

เพิ่งรู้ตัวว่าเหลือวันซ้อมอีกวันเดียวนี่หว่า.. เด๋วจะถึงวันจริงแล้ว.. เอาใจช่วยครับน้องๆ สู้ๆ

May 26

วันนี้ปฐมนิเทศน้องๆ ภาคคอม CP31 น้องมาเยอะมากๆ ประมาณ 90 กว่าคน เกือบครบทั้งภาคเลย
โอย.. สุดยอดๆ  หวังว่าน้องๆคงได้เทคนิคการเรียนวิชาต่างๆของภาคคอม กลับไปบ้างนะ จะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้แต่เนิ่นๆ  ปีนี้พวก CP30 ตั้งใจจัดงานต่างๆ เพื่อต้อนรับน้องๆ CP31 อย่างเต็มที่เลยนะ อยากให้น้องๆได้รู้จักกับพี่ ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์ และช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

จะว่าไปแล้วรุ่นเราก็ดูเคว้งเหมือนกันเนอะ  พี่รหัสก็ไม่มี ปฐมนิเทศก็ไม่มี พี่จัดทริปให้ก็แป๊ก!! ตอนเรียนก็ต้องอาศัยทดลองเรียนรู้กันไป ไม่มีรุ่นพี่คอยแนะแนวซักเท่าไร หนังสือก็ต้องไปขวนขวายหาซื้อเอา ใครกว้างขวางหน่อยรู้จักพี่ๆในภาคก็หยิบยืมได้สะดวกหน่อย…เฮ้อ…ปีนี้เลยคิดจะเอาจิงเอาจังซักที วางแผนมาเป็นเทอมเลย…

เราก็ต้องขอโทษละกานนะ ไม่ค่อยได้ช่วยงานภาคเท่าไรเลยอ่ะ เนื่องจากงานชมรมก็เยอะ ดีแทคอีก แถมเกรดก็ตก….  ยังไงถ้ามีไรที่เราช่วยได้ก็จะช่วยละกัน เพื่อน้องๆของเรานะ… ปุ้ย บุ้ง กิฟท์ หมู รู้ว่าพวกแกเหนื่อยนะเว้ย คิดว่าคงเหนื่อยใจมากกว่า ดูเหมือนเพื่อนๆในภาคจะไม่ค่อยให้ความสนใจช่วยงานสักเท่าไร แต่ก็สู้ๆเว้ย… เพื่อน้องเว้ย

เราได้น้องรหัสเป็นเด็กเนิร์ดนิดๆ(รึเปล่า) ก็จะช่วยให้เต็มที่ละกานถ้าเกิดน้องต้องการนะ 555 (ดูเหมือนว่าน้องจะเก่งกว่าเยอะเลย)

ตอนบ่ายไปดู Starwars ด้วยอารมณ์ง่วงนอนแสดๆ เกือบหลับหลายรอบเลย ก็ดีกว่าสองภาคแรกนะ มี Drama ด้วย..ชอบๆ …

.อ่านแล้วอาจงงนิดๆ ง่วง Max.

May 22

ค่ายวิษณุกรรมบุตร ไม่รุว่าทำไมปีนี้ต้องเปลี่ยนชื่อ สงสัยต้องการให้ความหมายมันถูกต้องม้าง
ปีนี้ก็เป็นค่ายครั้งที่ 3 แล้ว แม้ว่าปีนี้เราจะไม่ได้มาทำอย่างเต็มตัว แต่ก็เต็มใจมาช่วยน้องๆนะ เห็นน้องๆตั้งใจทำงานก็ดีจายยย
เราก็เป็น Junior แล้วก็ได้แต่มาคอยดูแลน้องๆแหละ ทำอะไรไม่ให้เกินขอบเขตของค่ายที่ได้วางไว้

วันแรก.. เราต้องไปช่วยพี่โก้ พิมพ์แบบทดสอบประกอบการวิเคราะห์ thesis ของพี่เค้า…  กะจะไปคุยงาน Dtac ด้วย แต่ว่าเพื่อนไม่ยอมมา
โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย(ตั้งใจไม่รับนะ) สุดท้ายมารู้ทีหลังว่า ยังไม่อยากคุยงานวันนี้ ก็เออ.. บอกมาแต่แรกก็จบเรื่อง ทำไมต้องมาทำอย่างงี้ก็ไม่รู้
วันนั้นก็เซ็ง นิดๆ พิมพ์งานเสร็จหัวก็เบลอเลย ตั้ง 12 หน้า.. จับเวลาด้วย เหอๆ   พอเสร็จก็ไปเยี่ยมเยียนน้องๆ freshy (ตัด curve อยู่ average ไปทางมาก)
ปรากฏว่าพอลงมาน้องๆ ก็เริ่มทยอยกลับกันหมดแล้ว เสียใจนิดๆ ไม่เปงไรพรุ่งนี้ยังมี

วันที่สอง.. วันนี้น้องๆไปบำเพ็ญประโยชน์กัน ไปปลูกป่าชายเลน น้องๆเพื่อนๆเล่าให้ฟังว่า เหนื่อยแต่สนุก ว่ายน้ำโคลนกันมันส์ แต่รู้สึกว่าต้นกล้าที่ปลูกจะตายหมด (รึเปล่า?!?)
อยากไปจัง แต่ตื่นไม่ไหวจริงๆ กว่าน้องๆจะกลับมาก็ประมาณบ่าย 3 แต่เรามีภารกิจสำคัญ (clearปัญหากะเพื่อน) รู้ว่ามีคุยพัฒน์ตอนหลัง slide คน เห็นภาคคอมเรียกไปแค่ 5 คน
เราก็ไม่แน่ใจว่าจะให้ไปได้รึเปล่า สุดท้ายก็ได้ไปคุยด้วย…  ปีนี้มี inter ด้วยคุยกันลำบากหน่อย พี่ก็ไม่รุรายละเอียด น้องถามอะไรก็ตอบไม่รุแค่นั้น  เห็นน้องเงียบๆเซ็งๆ
เราก็ยังมีหน้าไปถามอีกว่า "น้องมีอะไรถามพี่ๆเค้าได้นะ" น้องก็เลยตอกกลับเลย "ผมถามไปพี่ก็ไม่รู้นิ" เฮื๊อก.. "-.-  โทดค้าบบน้องงง
เสียดายวันนั้น process มัน late ไปเยอะ ก็เลยมีเวลาคุยแป๊บเดียว ยังไม่ทันถ่ายทอดประสบการณ์ได้เต็มที่เลย.. ไม่เปงไรเดี๋ยวเปิดเทอมก็เจอกานนน

วันที่สาม.. พิธีการ (มอบเนคไท + ห้องเชียร์)
วันนี้ต้องมา First boom ให้น้อง เป็นการต้อนรับน้องเข้ามาสู่ดินแดนปราสาทแดงแห่งรั้วจามจุรี อย่างเป็นทางการ ตอนเข้าไปในห้องเชียร์ก็อดคิดถึงตอนเราเป็๋น Freshy ไม่ได้
นั่งตัวนิ่งเชียว ขยับนิดหน่อยก็จะมีพี่ๆคอยบอก(ดังๆ) จะว่าไปแล้ว ห้องเชียร์นี่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดีของเราเลยนะนี่ เหมือนเราได้อยู่กะตัวเอง อดทนต่อสิ่งที่ไร้เหตุผล
ทำตามคำบัญชาการ เหมือนฝึกทหารเลย…

ตอนเย็นก็ไปส่งน้องลง รฟม.. และแล้วน้องในกองพันเราก็เกิดความรักซะแล้ว เป็นความรักในกองพันซะด้วย.. น้องเค้าจะไปส่งถึงบ้านเลยนะ พี่ more ก็ยุเจรง…. สุดท้ายก็ไม่กล้า…
น้องครับจะรีบไปถึงไหน เรื่องอย่างงี้มันต้องใช้เวลานะ…

เราไปสวนลุม night bazaar ต่อ  ไปดูหุ่นละครเล็ก คณะ Joelouis ก็ดีนะ สนุกดี

May 22

สุดท้ายเราก็ห้ามใจไม่ไหว ต้องขึ้นค่ายไปอีกรอบหนึ่ง

หลังกลับมาจากค่ายครั้งก่อน วันๆทำอะไรไม่ได้เลยอ่ะ นั่งคิดแต่บรรยากาศค่าย คิดถึงวงเหล้า คิดถึงเพลงค่าย คิดถึงความผูกพัน…
กว่าเราจะตัดสินใจได้ก็เกือบตี 3(เพราะว่าพี่กอล์ฟต้องไปจองตั๋วตอนเช้า)
ช่วงที่ตัดสินใจเป็นช่วงเวลาที่สับสนมากเลย เพราะว่าติดงาน Dtac ใจหนึ่งก็อยากขึ้น อีกใจหนึ่งก็บอกตัวเองว่าต้องทำงานนะ
สุดท้ายดันไปมีเรื่องไม่เข้าใจกับเพื่อนในทีมอีก ก็เลยคิดว่าให้ถ้ามีเรื่องกันอยู่คงทำงานไม่ได้แน่ๆ  ถ้างั้นขึ้นค่ายดีกว่า
บางทีการให้เวลา… อาจทำให้อะไรๆ มันดีขึ้นมาก็ได้

ตลอดเวลาที่เดินทางไปค่ายนั้น ในใจก็มัวแต่คิดเป็นห่วงเพื่อนไม่รุว่าจะเป็นยังไงบ้าง มันจะเศร้าอยู่รึเปล่า  เราผิดมั้ยที่ปล่อยมันไว้คนเดียว
เฮ้อ… หลายเรื่องครับ

ขึ้นค่ายรอบนี้เจอเพื่อนๆ หลายคน… ทั้ง  นุช มีน จิน แนน บัว นก นุ่น วอร์ม มีแต่ more ญ คับทั่น
ส่วน Freshy ก็มีน้องฝ้าย โอม ออม ตุ๋ย ที่อยู่ด้วยกันจนหมดผลัด ก็ดีใจนะที่เห็นน้องๆตั้งใจมาทำค่ายด้วยกัน ก็หวังว่าน้องจะได้ประสบการณ์ดีๆกลับลงมาบ้างนะคับ
ก็อย่างที่บอกแหละน้องๆ เป็นส่วนเติมเต็มของค่าย ถ้าไม่มีน้องพี่ๆก็ชนกันเอง คุยกันเอง เล่นกันเอง มันไม่สนุกหรอก เบื่อแล้ว..
พี่ๆทุกคนพร้อมที่จะมอบประสบการณ์ดีๆ ให้กับน้องทุกคนอย่างหมดใจ เราก็เคยคิดนะ ว่าวงเหล้ามีแต่กินๆ ชนๆ เมาๆ ไปวันๆ แต่หารู้ไม่  ในวงนั่นแหละ มีแต่ความเป็นเพื่อน
เพื่อนที่ให้ความอบอุ่น เพื่อนที่สามารถคุยอะไรก็ได้อย่างเปิดใจ เป็นความรู้สึกที่ดีนะ เหมือนทุกอย่างออกมาจากความบริสุทธิ์ใจ

   ใช่…. ที่เราเคยคิดว่าเหล้ามันไม่ดี มีแต่ข้อเสีย
   ใช่…. ที่เราไม่เคยคิดจะลองมันมาก่อน จนกระทั่ง first cheer
   ใช่…. ที่เราคิดว่ากินไปทำไมว่ะ กินแล้วก็เมา ตื่นมาก็แฮงค์ ทำงานก็ไม่ได้
   ใช่…. ที่เราได้เห็นแต่คนเมาแล้วทะเลาะกัน ฆ่ากันตาย หรือไม่ก็ขับรถชนตาย…

แต่…. ภายใต้ความไม่ดีนั้น มันก็เต็มไปด้วยมิตรภาพ และความจริงใจที่มีให้กัน…
จะดีหรือชั่ว มันเป็นแค่เพียงเส้นคั่นบางๆเท่านั้น  เราเลือกได้นิ…

May 22

เล่าย้อนหลังนะ…
ไปถึง อ.ปัว จังหวัดน่าน ตอนประมาณ 5.30 น.  เราก็เดินไปนั่งพัก + แปรงฟัน รอกินข้าวเช้า ที่ปั้มน้ำมัน ปตท..

ตอนนั้นยังไม่รู้จักใครเลยอ่ะ ก็พูดคุยกะพี่ๆไปก่อน ส่วนน้องๆ ก็ได้คุยกะน้อง ญ ก่อนตามเคย

กินข้าวเสร็จก็ขึ้นรถสองแถวขึ้นค่ายประมาณ 3 ชั่วโมง ช่างเป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกินสำหรับชาวค่ายคนใหม่ๆ
แต่เราอยู่ค่าย slum ขึ้นเขาจนชินชาแล้ว… เห็นน้องบางคนเมารถก็สงสาร เช่นน้องแบร้ เมาตลอดเวลาทั้งตอนขึ้นและตอนลง

ช่วงเวลาที่อยู่บนรถนี่แหละ เลยได้คุยกะน้องๆ ก็เริ่มสนิท
ถึงค่ายประมาณเที่ยง ความรู้สึกแรกที่ได้เห็น site คือ ทำไมปีนี้สะพานมันเล็กจังว่ะ…
พอเดินไปดูใกล้ๆ เอ้ย.. จะหมดเดือนเมษาอยู่แล้วทำไมทำได้แค่นี้เองง

สักพักก็ได้คุยกะแหวน กะ นก ได้ข่าวว่าเด๋ว บ่ายนี้เทปูนๆๆ เท Foot 3 & เสา 2 ต้น Foot 1 อ๊ากก!!
อีกแล้วเหรอนี้ทำไมชีวิตเราได้ผูกพันกะการเทปูนอย่างงี้ ปีก่อนขึ้นมาก็เทเหมือนกัน
ก็บอกน้องๆว่า โชคดีนะเนี๊ยะขึ้นมาได้เทปูนเลย บางคนขึ้นมาหลายอาทิตย์แล้วยังไม่ได้เทซักที

ผ่านวันนั้นไป ดูน้องๆแต่ละคนหมดแรง พอคุยก็รู้ว่างานมันหนักมาก (ก็เล่นมาวันแรกก็เจองานหนักสุดเลย…)
เราก็กลัวน้องไม่ไหว เราก็พูดให้กำลังใจไปเรื่อย ให้รู้ว่าวันเทปูน อ่ะหนักสุดแล้ว วันอื่นๆไม่หนักขนาดนี้หรอก…

คืนแรกตั้งวงเหล้า เราก็ยังไม่ชอบอยู่ดีแหละ ต้องปรับตัวไปเรื่อย คืนนี้ปีพี่นายช่าง ’85 มาด้วย มันก็รู้สึกเหมือนค่ายปีก่อน..
ตอนนี้เราเป็น more จะว่าไปแล้วมันก็ต่าง จริงๆแหละนะ ตามที่พี่ๆเคยบอกว่าแต่ละปีมันก็ไม่เหมือนกัน
ในวง เค้าก็ตั้งเป้ามุ่งไปที่ Freshy มอมเมามาย.. 55  เราก็ต้องคอยดูแลน้องๆ พาไปนอน พาไปอ้วก.. เอิ๊กๆๆ
พอหลังๆเริ่มปรับตัวได้ กลับชอบซะนี่ ชนแหลกๆ

ค่ายนี้ พอยิ่งอยู่นานก็ยิ่งรู้สึกผูกพัน ไม่อยากกลับเลย มันเป็นเหมือนอีกโลกหนึ่งเลยแหละ เป็นโลกที่ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องสนใจว่าเหตุการณ์บ้านเมืองจะเป็นยังไง
ไม่ต้องมีอะไรต้องคิดมาก เราเพียงแค่ทำงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายในแต่ละวันให้เต็มที่และ ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้น และเราจะได้ประสบการณ์ที่มีค่าที่ไม่อาจ
หาได้ตามชีวิตมหาลัยทั่วไป ค่ายมีแต่ความอบอุ่น เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ให้ความรัก และคอยดูแลซึ่งกันและกัน
พวกเราอยู่เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน มีบ้างที่ต้องกระทบกระทั่งกันบ้างแต่ในที่สุดก็จบลงได้ด้วยดี

ความสุขที่เราได้ขึ้นค่ายนี้เราคิดว่าคือความสุขที่ได้ดูแลน้องๆมากกว่า เราอยากให้น้อง Freshy ได้อะไรกลับไปบ้างจากการมาค่ายครั้งนี้