Aug 25
อารมณ์คนเราก็อย่างงี้แหละ ขึ้นๆลงๆ ไม่แน่นอน… อนิจฺจํ
 
หลังจากผ่านวันที่รุ้สึกแย่ที่สุด ก็เริ่มรุสึกตัว รู้สึกปลง เพราะเมื่อคนเราล้มแล้วก็ต้องลุกให้ไว อย่ารอให้ใครมาเหยียบหรือก้าวข้ามเราไป ลุกได้เองเป็นดี.. ไม่ต้องรอให้ใครมาฉุดขึ้น… เราต้องเดินด้วยตัวของเราเองเว้ยย…
 
จากจุดต่ำสุด.. เราก็มองวิกฤติให้มันเป็นโอกาสซิ… นี่แหละโอกาสเราจะแสดงให้คนอื่นรู้ว่า เราพลาดแต่เราไม่ถอย
เราต้องสู้ต่อไป… 
งานชมรม… จะมัวแต่คิดว่าไม่อยากทำ หรือไม่เหมาะสมกับเรา ทำไม… มองให้มันสนุกซิ  เราต้องสนุกกับมัน แล้วทุกอย่างจะดีเอง จิงมั้ย….คิดซะว่าเราไปช่วยเหลือสังคม ไปเปิดโอกาสให้เด็กๆ ไปเรียนรู้วิถีชีวิตของชาวบ้าน  แค่รอยยิ้มแห่งความสุขของเด็กๆ กับความบริสุทธิ์ใจที่ชาวบ้านมอบให้  ก็ทำให้เรามีความสุขแล้วแหละ..
->ทำงานเหนื่อย แต่จบด้วยความประทับใจ… เราเคยสัมผัสมาแล้วนิ.. ไม่ชอบเหรอ??
 
Dtac.. โอกาสมันมาหาเราแล้ว.. ประสบการณ์ที่ได้มาเราว่ามันคุ้มนะ… ชีวิตมหา’ลัย มีใครบ้างจะมีโอกาสได้ทำงานกับบริษัทใหญ่ๆ แบบพวกเรา  แม้ว่าเค้าจะใช้งานโหดก็เหอะ.. แต่นี่ก็เหมือนเป็นบททดสอบแรกของ ชีวิตนักพัฒนาโปรแกรมในอนาคต ไม่ใช่หรือ?… ชีวิตจิง มีมั้ยที่สัญญาหมดอายุแล้ว เค้ายังเลื่อนให้เรา… อย่าลืมนะว่า ต่อไปเราต้องเจออะไรที่โหดร้ายกว่านี้แน่ๆ  
 
ขอบคุณ อ.สมชาย มากๆครับ ที่ทำให้ผมมองโลกกว้างขึ้น ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่ผมอาจจะมองไม่เห็น…
 
 
เฮ้อ… เพลงความเชื่อ BodySlam มาถูกเวลาจริงๆๆ
 
" …ชีวิตมันต้องเดินตามหา.. ความฝัน
หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่
มันจะไปจบที่ตรงไหน
แต่จะยังไงก็ต้องไป.. ให้ถึง
 
ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม
แต่มันก็ดีที่อย่างน้อย ได้จดจำ
ว่าครั้งหนึ่งเคยก้าวไป
แค่คนที่เชื่อในความฝัน
จะเหน็ดจะเหนื่อยก็ยังต้องเดิน.. ต่อไป…"
Aug 24
ช่วงนี้เครียดจิงๆเลยหว่ะ เหมือนกะว่ามีแต่เรื่องวุ่นวายมารุมเร้าชีวิตของเรามาก
แล้วเราก็จัดการเรื่องพวกนี้ได้ไม่ดีด้วย… 
 
วันนี้ Dtac ก็มาตามงานต้องทำให้เส็ดตาม requirement เค้าจะได้เอาไป launch พร้อมกับ project เค้า  อีก 8 วันจะทันได้ไงว่ะ จะว่าไปแล้วเราไม่ได้อู้งานเลยนะ  พอว่างจากการสอบเราก็ทำทันที ไอ้ที่มันไม่เส็ดก็เพราะแมร่งมีแต่งานๆๆๆๆๆ ควิซๆๆๆๆ โปรเจคๆๆๆๆ  ยังไงเราก็เอาเรื่องเรียนไว้ก่อนอยู่แล้ว… เกรดตอนนี้ก็จะแย่แล้ว..
 
แถมวันนี้ประกาศคะแนนอีกสองวิชา… ช่วงเช้า อ.สมชาย เปรยๆ ว่ามีแต่คนได้ 40 เต็มทั้งนั้น แล้วก็คะแนนส่วนใหญ่ก็เยอะๆ… เราก็ OK เพราะว่าตอนในห้องสอบก็พอทำได้ แต่พอประกาศนี่สิ  ช็อก!! มากๆๆ เราไม่เคยรู้สึกอย่างงี้มาก่อนเลยนะ พอเห็นคะแนนแล้วหน้าชาเลยอ่ะ อึ้งมากๆ  ข้างนอกยังดูปกติ แต่ในใจนี่ซิ  ร้องไห้แล้ว!!  เพราะตอนไล่ลงมามีแต่ 40, 39 ,37… แต่พอมาถึงเราตกหลุมเลย  สรุปว่าเราได้ 24 คะแนนจาก 48 แต่เค้าเอาแค่ 40 คะแนนเต็ม… ที่ 3 จากโหล่  ควายแท้ๆ
 
ส่วน com sys เห็นไม่ชัดอ่ะ อ.เลื่อน slide เร็วมากๆ เห็นเลาๆ ประมาณ 18 จาก 25 … แต่ดูจากคะแนนคนอื่นๆโดยเฉพาะพวกเก่งๆ ก็แอบอึ้งเหมือนกัน ได้น้อยมาก…. ก็ไม่แน่ใจว่า เกณฑ์การตรวจเปงไง
 
อีกอย่างวันนี้ก็ทำ lab ไม่เสร็จอีก ยังไม่ได้ลายเซ็นเลย เนื่องจากเข้าใจความหมายผิด และไปทำเป็น state ซึ่งจริงๆแล้วไม่จำเป็น… ก็เลยเครียดอีก แต่ดีนะที่พี่ให้มาซ่อม พรุ่งนี้ได้…_/|_ขอบคุณคับ  (ตอนแรกกะว่าจะจิ้มของคนอื่นส่ง แต่วันนี้ TA มารุมที่โต๊ะเราก็เลยไม่มีโอกาส..)
 
 
 PS จากการเรียน data structure และ algorithm สามารถสรุปได้ว่า วิชาที่เราคุ้นเคย และเคยเรียนมาในค่ายคอมพ์ จะได้คะแนนน้อยเสมอ…  อาจมาจากความชะล่าใจ (แต่เราก็ไม่ได้คิดยังงั้นเลยนะ)
 
PS2 วิชาไหนที่คนส่วนใหญ่ทำได้.. เราจะได้คะแนนไม่ดี ทำให้มีส่วนต่างของ เกรด เยอะมาก…  แต่ วิชาไหนทำได้ เกรดทุกคนจะเกาะกลุ่มกัน แถวๆเรา ซึ่งเราก็มีแต่เสีย(เกรด)
 
!QED…. ซึ่งไม่ต้องพิสูจน์ เพราะเกิดขึ้นจริงแล้ว..
 
Aug 23
ไม่ได้ update มาเป็นแรมเดือน จนเพื่อนๆว่า (บางคนเท่านั้นแหละ) เพราะว่าคนอื่นก็ไม่มีเวลามาอ่าน blog ของเราหรอก… แฮะๆ
 
ตอนนี้บอกได้คำเดียวอ่ะว่าเหนื่อยโคตรๆ  เหนื่อยจนโทรม… กลายเป็นผีตายซาก ไปแล้ว..
ไม่อยากจะนึกถึงงานที่ต้องทำเลยอ่ะ มันมากซะจนท้อ….  หลายคนบอกว่า "ทำไมแกรับงานมาเยอะจังว่ะ ดูยุ่งตลอดเวลาเลย"  จะว่าไปแล้วเราไม่ได้รับงานมาเยอะนะ แต่ว่างานทุกอย่างมันประดังเข้าช่วงนี้หมดเลย อย่างงานชมรม เข้าไปตั้งแต่ปีหนึ่ง พอถึงปีสามก็ต้องทำงานเป็นปกติอยู่แล้ว  อันนี้เป็นงานที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ประจวบกับได้รางวัล Dtac มาอีก ก็ต้องทำงานให้เค้าอีก ลำพังแค่สองงานนี้ก็จะแย่แล้วนะ  แต่เปิดเทอมช่วงกลางๆ โอ้โห งานอะไรฟร่ะเนี่ย quizๆๆสอบๆๆ  ไม่มีหยุดเลย
ไอ่ที่เราเคยพูดไว้ใน blog เก่าๆว่าเราจะจัดเวลาให้ดี เทอมนี้ต้อง up grade ของตัวเองให้ได้ ก็ยิ่งทำให้เราเครียดเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน…  เหนื่อยจนท้อ อ่ะ..
 
เมื่อถึงเวลานี้ ในภาวะที่ท้อแท้ ต้องหาเวลาว่างให้ชีวิต อาจทำให้งานที่ต้องรับผิดชอบโดนแบ่ง priority ไปโดยปริยาย  งานชมรมตอนนี้มันเริ่มอิ่มตัวแล้วอ่ะ เรารู้สึกไม่อยากทำงานตรงนั้นแล้วอ่ะ(แต่ทำไงได้ว่ะ เราเป็นรองประธานนี่หว่า..เฮ้อ) กลายเป็นว่างานที่เราไม่ถนัดเราก็ไม่อยากทำเพราะว่าเวลาก็ไม่ค่อยมี ถ้าทำในสิ่งที่ไม่ถนัดมันก็ออกมาไม่ดีอ่ะ…  เวลามันออกไม่ดี คนที่สนิทกะเราก็คงจะรู้ว่าเรา จะเป็นยังไง  เราอยากจะทำงานอะไรที่ทำแล้วมีความสุขอ่ะ
 
PS เรื่องงานชมรมอ่ะ เราก็พยายามจะพัฒนาตัวเองมาโดยตลอดตั้งแต่ปี1 แล้วนะโดยเฉพาะความเป็นผู้นำและความกล้าแสดงออก แต่มาจนถึงบัดนี้ รู้สึกว่ายังไม่มีอะไรดีขึ้นเลยอ่ะ จนบางครั้งก็คิดว่าเราคงไม่เหมาะกะงานแบบนี้… จบ..
 
PS2 พิมพ์มาเยอะ แต่อาจอ่านไม่รุเรื่องนะ เพราะว่าตอนนี้อยู่ในภาวะโคม่า….ร่อแร่ๆๆๆ