Oct 28
กลับมาแล้วแหละ…
ค่ายกลางปี 48 ณ รร.บ้านห้วยตลาด
ตำบลท่าด้วง อำเภอหนองไผ่ จ.เพชรบูรณ์
 
เหนื่อยมากๆเลยอ่ะ… เป็น ผอ.ค่าย…
กลับมานี่นอนตายสนิทเลย
 
ไม่ว่ามันจะเหนื่อยเท่าไร แต่สุดท้ายมันจบด้วยความประทับใจ
เราก็หายเหนื่อยแล้วหล่ะ….  อย่างที่เราเคยพูดเอาไว้ใน blog เก่าๆ
ช่วงที่เรารู้สึกตกต่ำสุดๆอ่ะ..
 
ค่ายครั้งก่อนๆที่เราไปทั้ง 4 ครั้ง เราก็ไปในฐานะของชาวค่าย แต่ครั้งนี้ เราเป็น ผอ.ค่าย
เป็น staff ต้องคอยดูแล และจัดการทุกอย่างภายในค่าย
แค่นี้มันก็คนละ feel แล้วล่ะ มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากมาย…
 
เราก็ดูแลเรื่อง สัมพันธ์ชาวบ้านน่ะแหละ (สพช) หลังจากที่ไม่มีมาประมาณ 2 ปี เราต้องไปเดิน survey บ้านของชาวบ้านที่จะไปนอน host ด้วยทุกบ้าน วันนั้นต้องเดินไป-มา ประมาณ 5 กิโลแม้ว เห็นจะได้.. เหนื่อย Maxxx
 
โดยรวมเราชอบค่ายนี้นะ ถือว่าประสบความสำเร็จเลยหล่ะ.. สำหรับค่ายแรกของเรา.. อย่างน้อยเราก็สามารถลากเพื่อนเราขึ้นมาค่ายจนได้ หลังจากพยายามชวนมาตั้งแต่ปี 1 แม้ว่าครั้งนี้อาจจะไม่ได้ขึ้นค่ายมาเพราะเรา.. แต่เราก็ยินดีนะ…
และเราสามารถทำให้คนอีกหลายๆคน รู้จักคนเพิ่มมากขึ้น ได้เรียนรู้ชีวิตความเป็นอยู่ของชนบท และที่สำคัญ.. ได้มองโลกกว้างขึ้น…
 
มีฟามสุขจิงๆๆ
 
เกร็ดความรู้เล็กๆน้อยๆของค่ายครั้งนี้…
  • วันไปค่ายนานที่สุด 18-26 Oct 2005 รวม 9 วัน… สุทธิ 8 วันทำการ
  • มีชาวค่ายรวมน้อยที่สุด คือ 29 คน มีขึ้นไปทีหลัง วันกลับรวม 33 คน 
  • มีนอนกับชาวบ้าน (สพช.) เป็นครั้งแรกในรอบสองปี รวมทั้งหมด 13 หลัง คละกันไปบ้านละ 2-3 คน บางบ้าน ชช บางบ้าน ชญญ หรือบางบ้านก็ ชญ
  • มีเด็กนักเรียนมาร่วมกิจกรรมน้อยที่สุด ไม่เกิน 25 คน จากที่ survey ประมาณ 50 คนเนื่องจากเด็กๆไปเที่ยวกรุงเทพฯ กับที่บ้าน
  • บ้านห้วยตลาด ประกอบด้วยคนหลายภาค ตั้งแต่ กลาง เหนือ อีสาน แม้แต่คนจีน ก็ยังมี
  • รร.บ้านห้วยตลาด มี internet ผ่านดาวเทียมติดตั้ง และใช้โทรศัพท์ผ่านระบบ VoIP โดยที่ทางราชการออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด แต่ช่วงที่เราไปค่ายเกิด Sun Outage Phenomenon ทำให้ใช้งานไม่ได้ซะส่วนใหญ่
  • เป็นค่ายที่เดินทางด้วยรถปรับอากาศ99 ชั้น ม.2 สภาพรถ ใหม่มากๆ มี safty belt ทุกที่นั่ง แม้ว่าตอนจองรถ จะบอกไปว่า เอารถธรรมดาก็เหอะ แต่เค้าดันเอารถนี้มาให้ก็ช่วยมะได้ สนนราคา ไป-กลับ 13,000 ถือว่าถูก!!!
  • ใช้เวลาเดินทางไปค่ายน้อยที่สุด เพียง 4 ชม. ถึงตัวเมืองประมาณตี 3ครึ่ง นั่งรถต่อไปอีก 1 ชม.. ก็ถึง รร.
  • วันกลับใช้รถกะบะ เพียง 4 คันก็สามารถขนชาวค่าย และสัมภาระทั้งหมดลงจากค่ายได้…
  • Group Process เสื่อมน้อยที่สุดในรอบ 2 ปี
  • เป็นค่ายที่มีคนแบกงานมาทำบนค่ายมากที่สุด…
    • พี่อิ๊ก  เตรียมสอบ Toefl + โครงงานจุฬาฯวิชาการ     
    • C เตรียมสอบรามฯ
    • เรา แป๊บ ทำงาน Dtac
  • วันรอบกองไฟเป็นพิธีการมากที่สุด ต้องให้ผู้ใหญ่บ้านมาเปิดงาน จุดกองไฟ เมื่อจบการแสดงก็กล่าวปิดงาน โดยมีแขกสำคัญๆ ในอำเภอหลายท่านมากๆ ตั้งแต่ นายก.  อบต. ผอ.รร. อื่นๆ รวมถึง อนามัยอำเภอ… ยิ่งใหญ่ๆ
  • ผลการแข่งขันฟุตบอล เสมอ 2-2
  • ชักเย่อ ญ  แพ้ 1:2  แต่.. ช ชนะ 2:1
  • มีลำธาร หลัง รร อาบน้ำได้ทุกวัน
  • น้ำที่ใช้ในห้องน้ำ มีเป็นน้ำที่สูบจากลำธาร
  • น้ำที่ใช้กิน 2 วันสุดท้าย เป็นน้ำฝน นะ… แยกไม่ออกละซิ สะอาดมากๆ…
  • เนื้อหมีควาย อะหร่อยมากๆ

 

 
Tagged with:
Oct 11

                วันนี้อารมณ์เปลี่ยวแต่เช้า ตอนแรกกะว่าจะไปมหา’ลัย สักช่วงบ่าย แต่ก็คิดว่าไปเดินเล่นแก้เซ็งก่อนดีกว่า เดินไปเดินมาใน MBK ไม่รู้ไปโผล่ชั้น 7 ได้ไง (เหมือนกะว่ามันเป็นเส้นทางเดินที่คุ้นเคย) ดันเหลือบไปเห็นหนังเรื่องเพื่อนสนิท ที่อยากดูมากๆ (เกิดอะไรขึ้นไม่รุนะ ตอนแรกได้ยินชื่อหนังก็เฉยๆ แต่พอได้ดู trailer ตอนวันศุกร์นี่ซิ โดนเลย ยังไงก็ต้องดูให้ได้) เอาว่ะ.. หนังประมาณ 2 ชม. ยังไปประชุมทัน… ก็เลยจัดแจงซื้อตั๋วเรียบร้อย…

 

…ดูจบ…

 

เอ้อ…มันโดนจิงๆหว่ะ โดนมากๆ มันร้องออกมาจากข้างในเลยอ่ะ ออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่เหมือนเรื่องอื่นๆที่ซึ้งน้ำตาไหล… เราไม่รุนะว่ามันมีเรื่องอะไรขนาดนั้น แต่ความรุสึกตอนนั้น มันเหมือนเคยผ่านช่วงเวลานั้นมาจิงๆเลยหว่ะ คุ้นเคยมากๆ อึดอัดมากๆ เราว่ามันคงเป็นความรู้สึกที่แต่ก่อนเราอาจไม่รุสึกอะไรขนาดนี้ แต่พอถึงตอนนี้ พอได้มาดูแล้วเหมือนมันมาสะกิตให้เราย้อนกลับไปคิดเหตุการณ์ที่ผ่านๆมากโดยไม่รู้ตัว

 

อึดอัดตั้งแต่อยู่ในโรงจนออกจากโรง แล้วเดินไปมหา’ลัย ระหว่างทางก็คิดอยู่ตลอด

 

อืม… ทำไมเราไม่บอกเค้าไปว่ะ

 

เศร้ามากๆๆ  เรายกให้เป็นหนังยอดเยี่ยมประจำใจเราเลย…มันสามารถดึงความรู้สึกเก่าๆของเราออกมาได้ แม้มันไม่อยากให้ออกมาก็เหอะ

"คิดถึงแกหว่ะ"

"แกมาทำอะไรเอาตอนนี้?"

"เรา ..รัก.. แก" นะ

 

PS. วันนี้ขอเปลี่ยนแนวหน่อยนะ อาจเป็นแนวที่ไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ แม้ตัวเรายังไม่รุเลยว่าเราเคยมีความรู้สึกอย่างงี้ด้วย จนกระทั่ง… วันนี้….
PS2. หนังดีนะ ไปดูเหอะ…

 

"ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
ในความคุ้นเคยกันอยู่
มันแฝงอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น 
ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
ว่าเพื่อนคนหนึ่งมันแอบมันคิดอะไรไปไกล
….กว่าเป็นเพื่อนกัน….
"

Oct 09
เพิ่งเห็นว่าไม่ได้ update มาเดือนกว่าๆ..(ก็มันไม่ว่างนิ..)
 
คะแนน algo ที่บอกว่าได้ 24 อ่ะ เราก็ไปขอ อ.สมชาย ดูข้อสอบ สรุปว่า pizza ตรวจผิดไปข้อนึงจาก 6 เค้าให้ 0 เลยอ่ะ
ตอนนี้คะแนนก็เลยขึ้นมาที่ 30 เต็ม 40 ค่อยโล่งอกหน่อย (ยืนอยู่ริมหน้าผานี่มันเสียวมากๆเลยนะ)
 
ตอนสอบเสร็จก็รู้สึกว่าทำได้นะ ก็แอบคิดว่าเทอมนี้เกรดคงไม่แย่มาก(แต่เมื่อเทียบกะคนอื่นก็คงจะน้อย.. เพราะว่าเทอมนี้ทำเกรดง่ายมาก ขยันนิดหน่อยเทอมนี้เกรดกระฉูดแน่ๆ แต่ก็รุๆกันอยู่ว่าไม่ว่าง..) ช่วงหลังๆ คิดว่าทำข้อสอบได้ทีไร เกรดออกมาไม่ดีทุกทีเลยอ่ะ เลยไม่ค่อยอยากเชื่ออารมณ์หลังจากออกห้องสอบแล้ว(มันเป็นอารมณ์หลังความกดดัน ที่มองอะไรก็รู้สึกดีไปหมด เหมือนเปงอุบายเพื่อปลอบใจตัวเอง)…
 
สอบปลายภาคเสร็จแล้ว อารมณ์ก็เหมือนทุกครั้ง หวิวๆโหวงๆเคว้งๆ ไงก็ไม่รุ เป็นความรุสึกที่ไม่อยากเจอเลยอ่ะ
แต่ก็นะ มันเป็นทางผ่านระหว่างความทุกข์(ช่วงสอบ) กับความสุข(ปิดเทอม) ที่จะต้องเจอปีละ 2 ครั้ง…
 
จะว่าไปแล้วปิดเทอมนี้ก็ไม่มีความสุขเท่าไรหรอก เพราะว่ามีแต่งานๆๆ ต้องทำ ไม่ได้หยุดพักแน่ๆๆ..
 
ตารางชีวิตช่วงเดือนตุลาฯ คร่าวๆ ดังนี้ 
       7 Oct  สอบเส็ดวันสุดท้าย ปิดเทอม..
    8-9 Oct  ขอพักหน่อยเหอะ (ซึ่งมันก็คืออารมณ์ช่วงทางผ่าน ไม่สุขหรอก เหมือนไม่ได้พัก)
10-17 Oct  ทำงาน Dtac :: iKonAttack Phase II ให้เสร็จ และต้องปลีกตัวไปทำค่ายกลางของชมรม
18-26 Oct  ไปค่ายกลางของชมรม ไปเป็น staff ไม่ได้พักแน่ๆ – -"
     27 Oct  นอนตายยยย!!
28-30 Oct  ไปทริปกรุป (ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนะ)
     31 Oct  เปิดเทอม…
 
เหอๆ ยังไม่เห็นวันว่างเรย…
 
ปล. สู้โว้ยยยยยยยย