Nov 09
ตอนนี้ก็ OK แล้วล่ะ ทุกอย่างโดยรวมดูดีขึ้น
การที่ได้อยู่กับตัวเองคนเดียว ก็ทำให้ได้คิดอะไรมากมายเลยล่ะ..
 
อย่างไรก็ตาม.. ต้องขอขอบคุณทุกๆกำลังใจ ที่มอบให้นะครับ
ขอบคุณจิงๆ
 
นั่นแหละ.. จากเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เราได้รู้สึกถึงอารมณ์ของคนที่คิดสั้นเลยล่ะ
มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบจิงๆอ่ะ…
แต่ยังไงเราก็มีคำพูดที่ยึดติดอยู่ในใจอยู่แล้วอ่ะ..
 
"ทุกปัญหาย่อมมีทางออก.. เมื่อมีปัญหาผ่านเข้ามาในชีวิต สักวันหนึ่งมันก็จะผ่านไป.."
 
ตอนนี้เราต้องดำเนินชีวิตด้วย สติ จะทำอะไรต้องคิดให้ดีก่อน…
หากพลาดไปอาจจะต้องเสียใจไปทั้งชีวิตก็ได้…
 
ต้องมีสติ..
ต้องมีสติ..
ต้องมีสติ..
 
เหตุการณ์ร้ายๆคงไม่เกิดกับเราแล้วเนอะ… สาธุ!
 
ปล. ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวของนิสิต บัญชี จุฬาฯ ปีสาม ด้วยครับ… หลับให้สบายนะ..
 
Nov 05
ยังจำที่เคยพูดใน blog ได้เสมอ ถึงจุดต่ำสุดของชีวิตครั้งนั้น… มันไม่นานมากหรอก
เพียงแต่ครั้งนี้.. มันต่ำซะยิ่งกว่าครั้งนั้น… จนบางครั้งทั้งชีวิตนี้อาจไม่มีอะไรต่ำยิ่งกว่านี้อีกแล้ว…
เราหมดสิ้นแล้ว… หมดทุกอย่าง… คุณค่าที่มีอยู่ในตัวเรา…
 
ตอนนี้.. ณ เวลานี้ เราเหนื่อยมากๆ เหนื่อยกับการที่ต้องต่อสู้ภายในจิตใจ เหนื่อยกับทุกสิ่งรอบข้าง…
เหนื่อยจนอยากจะหลับให้ยาวที่สุด อยู่นิ่งๆ อยู่เงียบๆ คนเดียว ปล่อยให้ใจล่องลอยอยู่ในห้วงว่างนั้น…
แล้วตื่นขึ้นมาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง… โลกที่มีเพียงตัวเรา…. ตัวเรา……. คนเดียว
 
เรื่องทุกอย่างที่ผ่านมาในชีวิต… เรามองเพียงแค่เปลือกนอกหรือ…
ทำไมตอนนี้มันกลายเป็นสิ่งที่เลวร้าย… สิ่งที่อยู่ภายในเปลือกปิดกั้น มันคือแก่นที่แท้จริงใช่มั้ย…
 
ทำไมทุกอย่างมันต้องรุมเร้าเข้ามาตอนนี้ เข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว… ถูกขัดขาให้ล้ม แม้เราจะกระโดดก้าวเพื่อทรงตัวอย่างไร ก็ไม่วายที่จะสะดุดขาตัวเองล้มอยู่ดี… ครั้นพอเราคิดจะลุกด้วยความเชื่อมั่นภายในใจของตน… แค่เพียงยกมือชันขึ้น พยุงร่างขึ้นมา… ก็เหมือนมีคนรั้งไว้ เหยียบซ้ำไม่ให้ลุก… แม้ในใจยังเข้มแข็ง… แต่ร่างกายที่บอบช้ำ ก็อาจทำให้ใจเหนื่อยอ่อนได้เหมือนกัน… เหนื่อยจนอยากจะนอนอยู่อย่างนั้น ให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมามองเห็นเป็นเพียงแค่เถ้าธุลี บนพื้นดิน…
 
หวังเพียงผู้ใดจะช่วยฉุดขึ้นมา… เห็นคุณค่าของฝุ่นผงนั้น…
 
เพิ่งเคยเห็นความอ่อนแอของตัวเอง… ก็ครั้งนี้
ไม่เคยคิดว่าในชีวิตของเราจะเกิดเรื่องไม่ดีขนาดนี้ขึ้นมาได้
ชิวิตเป็นแค่ ละคร บทหนึ่งจริงๆ
 
เราสัญญา.. เราจะกลับมาเป็นคนที่เข้มแข็งเหมือนเดิม…
 
น้ำตาที่เสียไปในครั้งนี้ มันคงช่วยให้เราได้สัมผัสกับคำว่า "ชีวิต" จริงๆสักที
 
ปล. ขอโทษทุกคนในชมรมด้วยที่เราต้องทำยังงี้… มันลำบากใจมากๆเลยจิงๆ… มันเหนื่อยมากๆ… เราคงหยุดงานตรงนั้นสักพัก จนกว่าเราจะจัดการเรื่องให้มันลงตัวก่อน แล้วเราจะกลับไป
 
ปล..นี่เป็นเพียงความรุสึกของคนๆหนึ่ง ณ ขณะใดขณะหนึ่ง… แค่นั้นจิงๆ
 
ขอบคุณ..