May 29
ได้มีโอกาสไปเที่ยวเกาะหวาย จ.ตราด มาล่ะ เป็นของโครงการ pure love อ่ะ เราไม่รุรายละเอียดอะไรหรอก รุแค่ว่าไปปลูกปะการังกันเป็นพิธี ที่เหลือเที่ยวๆๆๆ  พอดีว่าพี่บอล (พี่ในชมรม) รู้จักกับคนจัดค่ายนี้ ก็เลยมาชวน..  ไป 10 คนเป๊ะๆ ก็มีพี่แป๋ม พี่กิ๊ป พี่Joke พี่บอล เรา แป๊บ ดรีม นก ใหม่ เน็ท  ที่เราตัดสินใจไปก็เพราะว่าเรายังไม่เคยไปเที่ยวเกาะฝั่งตะวันออกเลย… โดยเฉพาะตราด อยากไปมานานแล้ว… เหอะๆ  ส่วนอีกเหตุผลนึง ที่สำคัญที่สุดคือ ทริปนี้จ่ายแค่ 490 บาทขาดตัววววววว…. คุ้มมากๆ คุ้มแค่ไหน มาดูกัน…555
 
เป็นทริปทะเลที่มีอิสระ ที่สุดเท่าที่เคยไปเลยล่ะ แม้ว่าบางกิจกรรมจะดูน่าเบื่อไปบ้างก็เหอะ แต่ด้วยสมาคมติ่งของพวกเรา ก็สามารถทำให้บรรยากาศเปลี่ยนเป็นความครึกครื้นได้ทุกครั้ง (เมาได้โดยไม่มีแอลกอฮอล์…55)
 
ช่วงนี้เป็นช่วงมรสุม  Resort บนเกาะ (มีอยู่ 3 แห่ง) จะปิดหมด แต่ว่าเค้าอุตส่าห์มาเปิดให้พวกเราโดยเฉพาะ… (ไม่รุจะดีใจดีมั้ย.. ถ้าพายุเข้ามาล่ะ.. หึๆ)  ตอนนี้ก็เหมือนกะว่า เกาะหวายทั้งเกาะเป็นของเรา.. จะทำอะไรก็ได้..
 
อยากจะดำน้ำ ก็ไปหยิบ snorkle หยิบชูชีพ แล้วก็กระโดดลงน้ำ ตู้มมมม…
อยากพายเรือแคนู  พายเรือคายัค ก็ไปลากมาได้เลย… จะพายไปรอบเกาะก็ได้ (ประมาณ 2 ชม.)
อยากไปตกปลา ก็เดินไปสะพานขึ้นเรือ… มีเบ็ดให้ที่ท้ายเรือตกไปเลย..
อยากไดปลาหมึก ก็นั่นแหละ หยิบเหยื่อกุ้งหลากหลายสีสัน… แล้วก็โยนลงไป..
ตกมาได้.. มีบริการ ปิ้งย่างให้ มีโซยุ วาซาบิ ให้เสร็จสรรพ…
 
ช่างมีฟามสุขอะไรเช่นนี้…  เกาะสวรรค์ของฉ้านนน…
 
น้ำทะเลที่เกาะหวายนี่ถือว่าใสมากๆ… พอน้ำลงเต็มที่ชายหาดจะยาวประมาณ 100-150 เมตร เดินดูปู ดูปลา ได้สบายใจเลย..  พอน้ำขึ้นก็ดำน้ำกัน เราโชคดีหน่ะ ได้เห็นทั้งปูยักษ์ (ไม่รุเรียกว่าไร แต่ตัวใหญ่มาก เหมือนปูอลาสก้าในโออิชิ 55) ปลาหมึกยักษ์ (นี่ก็ใหญ่ เล่นซ่อนแอบกะมันอยู่พักใหญ่ มองตาก็ไม่ได้ มันหลบใหญ่เลย… แหมขี้อายจิงๆ.. สุดท้ายก็แอบไปซ่อนในซอกหิน… ) มีปลาการ์ตูนด้วย แต่คนละลายกัน.. ไม่ได้เปงแบบ nemo  ส่วนปลาที่นี่ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบในรูปตรังอ่ะ… แต่รู้สึกว่าที่นี่จะ friendly กว่า ไม่ค่อยตื่นคน.. ยื่นมือไปมันก็เข้ามาหาแล้ว (นึกว่าจะเอา อาหารมาให้  สุดท้ายโดนหลอก..555)
 
คืนวันเสาร์นี่แทบไม่ได้นอนเลย.. หลังจากกิจกรรมสุดน่าเบื่อเลิก ประมาณ 4 ทุ่ม พวกเราก็ไปนั่งเล่นกีตาร์ทอดอารมณ์ +ฝึกร้องเพลง อยู่ที่ชายหาดจนถึงตีหนึ่ง..   แล้วไปตกปลาไดหมึกกันต่อ..  ไม่ค่อยมีปลาหมึกเลย.. พอได้ตัวแรกมานี่ กรี๊ด กร้าดด กันใหญ่  มันพ่นหมึกออกมา เราก็โดน 55 สนุกดี  สรุปว่าตกไปสองชั่วโมงกว่าๆ ได้มาแค่ 2 ตัว..  ลุงบนเรือเค้าบอกว่าถ้าตกได้ 3 ตัว จะปิ้งให้… แต่ไม่ได้ซักที.. คงสงสาร ก็เลยฆาตกรรมให้… แล้วก็ให้ไปแปรรูปเอาเอง.. มีทุกอย่างให้พร้อม..55  ลุงก็แอบแนะนำเมนูเด็ดคือ กินมันสดๆเลย ไม่ต้องไปย่าง ไปปิ้ง.. จิ้มวาซาบิ กะ โซยุ … ดรีม กะ แป๊บ ไปลองก่อน… ติดใจกันใหญ่ ไอ่เราก็ไม่กล้ากิน เพราะว่าเม็ดสีบนตัวมัน ยังเต้นอยู่เลย… สุดท้ายก็ลอง…. หวานมากๆๆๆๆๆๆๆ สุดท้ายพอทุกคนชิม ก็สรุปได้ว่า กินมันอย่างงี้แหละ.. ไม่ต้องเสียเวลาปิ้ง… 55 คนหนอคน..รสชาดสยบความกลัวได้…
 
กว่าจะได้นอนก็ ตี4 ครึ่ง.. หาที่นอนตั้งนานในห้องพักร้อนมากๆๆ ก็เลยนอนกันในเรือนี่แหละ…55
 
ตื่นเช้ามาวุ่นกันทั้งค่าย… เด็กจุฬาฯหาย!!… นกไปบอกพี่บอลว่า.. พวกเรานั่งเรือไปไดหมึกกันเมื่อคืน ยังไม่รุว่าเรือจะเข้ามาเมื่อไร… 555 ซะงั้น
 
พวกเรานี่เปงตัวป่วนจิงๆ..
 
ชอบทริปนี้มากๆๆ ได้ทำอะไรที่อยากจะทำตั้งหลายอย่าง.. พายแคนู พายคายัค ตกปลา(สารภาพว่ายังไม่เคยจับเบ็ดเลย..) ไดหมึก ปลูกปะการัง คุ้มมั่กๆๆ
 
ว่างๆก็ไปเที่ยวก็ได้นะ ปะการังสวยดี.. ไปไม่ไกลด้วย..
 
เกร็ดความรู้
  • ปะการังเขากวาง ปีนึงจะโตขึ้น 14 cm/yr ไม่ใช่ 1 mm/yr เหมือนที่หลายๆคนเคยได้ยินมา 
  • ปลาหมึก ตอนมีชีวิตอยู่ตัวจะใส.. และมีเยื่อหุ้มรอบๆตัว สามารถเปลี่ยนสีได้ตามสภาวะแวดล้อม.. แต่เมื่อสิ้นลม.. ตัวมันจะเปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่น ไม่เรืองแสง… แต่เม็ดสีรอบๆตัวยังคงเต้นอยู่… หนวดยังสามารถเกาะติดได้ทุกพื้นผิว แม้อยู่ปากของเรา (ตอนกินมันดูดลิ้นอ่ะ) เนื้อจะหวานมั่กๆๆ…
  • สัตว์น้ำเค็มจะไม่มีพยาธิ อยู่ สามารถกินสดๆได้… แต่สัตว์น้ำจืดห้ามกินดิบโดยเด็ดขาดนะจ๊ะ..
 
ps. กว่าจะได้สนุกกันขนาดนี้ ต้องทนนั่งฟังอารัยก็ไม่รุ ไม่รุเรื่องเลย… เกมส์ก็แป๊กๆนิดหน่อย… พวกเราเป็นเหมือนกลุ่ม entertainer ในค่ายนี้เลย.. ไม่งั้นเงียบแน่ๆๆ…
 
ps2. กลุ่มจุฬาฯ ไม่ได้ปิดกลุ่มนะ.. เปิดรับทุกคนด้วยใจ … แต่ทำไมไม่มีใครเข้ามาเลยฟร่ะ
Tagged with:
May 22
วันนี้เดินสายยังกะดาราดัง…
 
ตอน 11.00 ต้องไปทดสอบภาษาอังกิตที่ LA ใน central pinklao อ่ะพอดีเค้าให้ทดสอบฟรีก็เลยไป ทำข้อเขียนแล้วได้เกิน 75% (เราได้ 85.05% มั้ง) เค้าก็จะให้ทดสอบ speaking ต่อกะ อ.ฝรั่ง.. แต่ทีนี้ p’kip ที่เราให้ไปจองตั๋ง DaVinci Code ที่ paragon ดันไปจองรอบ บ่ายโมงตรง เราก็เลยตัดสินใจไม่สอบ speaking แล้วนัดพี่เค้าอีกทีวันจันทร์… (ใจจริงอยากสอบให้เสร็จๆไปเลยอ่ะ เพราะยังไม่เราคงไม่ได้เรียนที่นี้อยู่แล้ว เพราะว่า ไม่มี toefl อ่ะ.. ไม่อยากเสียเวลาเดินทาง)
 
มีเวลา 45 นาทีในการเดินทางจาก ปื่นเกล้า ไป paragon แทบตาย… ยังเคืองไม่หาย… รอบ 13.30 ก็มี… เอ้อ..
 
ดูหนังเสร็จก็รู้สึกเฉยๆ นะ..  ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่อ่ะ...  อยากให้เค้าทำ Angel and Demon เป็นหนังจัง.. สงสัยจะยากเพราะว่าไอ่เรื่องนั้นมันแต่งเรื่องถึงขั้นฆ่าพระคาดินัล เลยล่ะ.. เค้าคงถูกแบนตั้งแต่คิดจะสร้างแล้ว…
 
ดูหนังเสร็จเราก็ต้องถ่อกลับมาที่ฝั่งธนฯ อีกครั้ง เพื่อไปงานคืนสู่เหย้าของโรงเรียนโพธิสารพิทยากร โรงเรียนสุดที่รักของเรา อ.ทุกท่านน่ารักมากๆเลยครับ…   คือว่าเราออกจากโพธิสาร ตอน ม.3 ด้วยโควต้าเรียนดี ของ รร ไปเข้าสวนกุหลาบต่อ. (ช ที่มีเกรดสูงสุด 5 คนแรก ไปสวนกุหลาบ  ส่วน ญ 5 คนแรก ไปสตรีวิทยา ช่างเปง รร ที่ผลิตเด็กสู่สังคมจิงๆ) จิงๆคิดไปคิดมาก็สงสาร รร อ่ะ ส่งเด็กเก่งๆออกไปหมดเลย.. รร. ก็เลยอยู่กานอย่างงี้ ไม่พัฒนาเลย.. (ไม่ได้ชมตัวเองนะ พูดทั่วๆไป อ.หลายท่านบอกอย่างงั้น)  รุ่นเราก็เลยกลายเป็นรุ่นสุดท้ายของโครงการโรงเรียนพี่โรงเรียนน้อง..
 
พูดถึงงานวันนี้.. เราเพิ่งเคยมางานคืนสู่เหย้าเป็นครั้งแรกในรอบ 6 ปีตั้งแต่ย้ายไป สวนฯ เลยล่ะ คนมาเยอะมากๆเลย โต๊ะทีจัดได้ไม่พอ  ได้ข่าวว่าปีก่อนไม่ได้จัด ไม่รุว่าเพราะอะไร 
 
เพื่อนๆ รุ่นเราก็มากันเยอะ เกือบ 50 คนได้… ตั้งแต่เราเดินเข้าไปใน รร เรารู้สึกอบอุ่นมาก ที่นี่คือบ้านของเรา.. จิงๆนะ…  และที่แปลกตรงที่… เห็นหน้าปุ๊บ ชื่อมันก็ออกมาจากปากทันที ไม่ต้องนึกเลยหว่ะ… (แต่ว่าเปงชื่อพ่อแม่นะเว้ย สมัยนั้นเปง fashion 55)  แม้ว่าจะออกไปตอน ม.3 แต่ว่าทุกคนก็ยังสนิทกันดี คุยกันถูกปากมาก.. ขอบคุณนะเว้ย.. มันเป็นความรู้สึกดีมากๆ แม้แต่งานสมานมิตรก็ไม่เคยมีความรู้สึกอย่างงี้มาก่อนเลยหว่ะ..
 
งานจบประมาณ 4ทุ่มครึ่ง.. แต่พวกเราไม่จบเว้ย…  ว่าจะไปต่อร้านเกะ แถวๆ pata แต่พอไปถามห้องเกะ กลายเปงห้อง off ไปแล้ว.. เซ็งงง  ก็เลยตัดสินใจไปต่อที่หอ บ้านไอ่กบนี่แหละ.. กว่าจะไปถึงก็.. เที่ยงคืนครึ่ง ละ กว่าวงจะเลิกก็ ตี 5 แต่ไม่มีใครเมานะเว้ย… เน้นคุยกานมากกว่า… วงเลิกแล้วยังมีแรงกลับบ้านกันอีก..  ไอ่ว่าวไปส่งที่บ้านหว่ะ (ไอ่ว่าว อยู่ ม.ลัยแล้วดูเป็นคนขึ้นเยอะเลย 55)  ส่วนไอ่กาม ก็ยัง.. เห้ เหมือนเดิม.. แต่ถ้าเทียบกะคนที่กรูเคยเจอ มรึงเป็นคนดีโคตรๆแล้วล่ะ.. 55  คนขับรถไม่กินเหล้านะค้าบบบ.. คนดีจิงๆ  เด๋วถ้าได้รูปจะเอามา post ให้ดู 
 
เราขอสารภาพเลยล่ะ.. ว่าตอนที่เราย้ายไป ม.4 สวนกุหลาบฯ เรานี่จะทำเรื่องขอย้ายกลับมาที่โพธิสารเลยรู้มั้ย.. เรารับไม่ได้ที่เห็น อ.ทะเลาะกัน ด่ากันให้เด็กฟัง แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน… ที่โพธิสารฯ ไม่เคยมี.. แต่สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เราต้องทน และต้องเรียนรู้มัน… ในสังคมจริงๆไม่ว่าจะชนชั้นไหน ก็ย่อมมี..  
 
 
ps. หลายคนอาจยังไม่รุจัก รร เรา.. เอาเปงว่า ถ้าสวนกุหลาบฯกะสตรีวิทย์ เป็นรร.ที่เด็กใฝ่ฝันว่าอยากจะเข้ามากที่สุดในฝั่งพระนคร…  โพธิสาร ก็คือ รร. ที่หนึ่งในฝันของเด็กฝั่งธนฯ ล่ะ  ที่พูดมาทั้งสาม รร. นี่เค้าเป็นโรงเรียนพี่โรงเรียนน้องกันมานานแล้วล่ะ มีกิจกรรมร่วมกันมาตลอด.. แต่หลายคน… ไม่รุ
 
ps. พี่เก้า ก็อยู่โพธิสาร เหมือนกันนะ ขอบอก..
May 19
วันนี้ตอนเย็นกะว่าจะไปดู The Da Vinci Code วันแรกซักหน่อย รอบ 6 โมงเย็น..
 
ก็ดูในตารางรอบฉายเรียบร้อยแล้วว่ามีชัวร์…
 
ก็คิดว่าถ้างานเลิกแล้วค่อยไปซื้อตั๋ว คงไม่ทันแน่ๆ
ตอนพักเที่ยงก็เลยรีบออกไปจองตั๋ว (เอาเวลาที่ต้องทำงานไปซื้อตั๋วที่พารากอน)
พอไปถึง คนเยอะเห้ๆๆๆ จะมีที่เหลือมั้ยฟร่ะ…
 
พอไปดูรอบหนัก เฮ้ยย…. รอบหนังหายไปไหนหมดฟร่ะ.. (มันเขียนว่า 00:00 Coming Soon.. ทุกอันเลยว่ะ.)
 
ก็เลยไปถามพนักงานก็เข้าใจว่า… Film ยังส่งมาไม่ถึงโรงหนังเลย… เนื่องจากสองวันที่แล้ว มติจากอารัยไม่รุบอกว่า จะตัดหนังช่วง CLIMAX ออกไป 10 นาที หือ!!?! แต่พอมาวันนี้กลายเปงว่าไม่ตัดแล้ว… แต่จะเพิ่มข้อความตอนหนังเริ่มว่า..  "หนังเรื่องนี้สร้างขึ้นมาจากนวนิยาย.." ทาง Columbia Picture ประเทศไทย.. เลยต้องยึด Film กลับไปเพื่อไปเพิ่มข้อความ ทำให้หนังฉาย late ด้วยประการฉะนี้..แล…
 
จองเที่ยงไม่ได้ก็ เลยฝากตั๋วน้องตั๋งให้จองให้.. ก็ไม่ได้ เพราะว่ากว่า film จะมาถึงก็ 4.30 น…
 
หลังจากเลิกงาน.. ก็รีบบึ่งไปจอง… ทีนี้ล่ะ พนักงานบอกว่า.. รอบเร็วสุดตอนนี้ 20.00 นะค๊ะ.. ก่อนหน้านั้นเต็มหมดแล้วค่ะ…      อีกสัก 10 นาที ไปถามใหม่.. เต็มไปอีก 2 รอบ..  อะไรจะเต็มเร็วขนาดนั้น.. 55
 
สรุปว่าเด๋วคอยดูวันหลังแล้วกัน…  แค่ได้รู้ว่า หนังไม่โดนตัด ก็พอใจแล้วล่ะ..
 
 
PS.  ได้ข่าวว่า.. น้อง Add ชมรมเราได้เปง presenter โฆษณา Dtac ด้วยล่ะ… ชมรมเรานี่มีดารา นายแบบ เยอะเหมือนกานนะนี่…  ตั้งแต่..
ไอ่ป๊อบ ไปเปงนายแบบ  
ตอนนี้ก็มีไอ่กาย  เอ็ม… ‘ถาปัด   
ไอ่น้องปืน นักกล้ามม… เปงทั้งแชมป์อาเซียน ละก็นายแบบ มีโฆษณาอีกต่างหาก รุ่งแล้วน้องเรา…
ตอนนี้ก็เข็น.. น้อง Add ขึ้นแท่นอีกคนละกาน….
 
เสียใจ.. ไม่เหงมีใครเห็นแววเราเลยเนอะ.. 555
May 19
วันนี้ไปดู IMAX มาล่ะ เรื่อง SHARK3D ก็เป็นสารคดีธรรมดา เรื่องหนึ่งแต่รู้สึกว่าจะไม่ค่อยลงทุนเท่าไหร่เลย… ถ่ายใต้ทะเลไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นเลย (รู้สึกว่า DEEP3D จะสนุกว่าอ่ะ) โรงรู้สึกว่าเล็กกว่า Major รัชโยธินอ่ะ ที่นั่งก็โคตรเล็ก แต่ได้เห็นที่เปลี่ยนไปของ IMAX ก็คือแว่นตา 3D ตอนนี้ใช้หลักการการโพลาไรซ์ของแสง(แว่นทั้งสองข้างจะมีมุมโพลาไรซ์ต่างกัน 90 องศา ตัวแว่นไม่ต้องจ่ายไฟ) จากแต่ก่อนใช้ระบบ Crystal แว่นอันใหญ่โตมโหฬาร เวลาหนังเริ่มมันจะมีสัญญาณส่งมาที่ตัวแว่น ให้ crystal ของแว่นทั้งสองข้างสั่นให้ตรงกับจังหวะการฉายของหนัง..
 
 
ขอเล่าหน่อยเหอะๆ…  วันนี้ก่อนไปดูหนัง ระหว่างขึ้นลิฟท์ไปที่ชั้น 5 มันก็จอดชั้น 4 ก่อน พอประตูกะลังจะปิด ก็เห็นคนกะลังวิ่งมา ไอ่เราก็รีบกดเปิดประตู ระหว่างกดก็แอบรู้สึกว่าหน้าตาคุ้นๆเว้ย เหมือนไอ่อาร์ The Star… ทีนี้พอประตูเปิด เออว่ะ.. จิงๆด้วย  ไอ่คนที่อยู่ในลิฟท์ก็ไม่รู้เรื่องเลยนะว่า ไอ่คนที่เดินเข้ามามันคือ Champion The Star3 ปีนี้…   เข้ามาถึงก็ต๊กจายย หมดเลย… มาทักกรูก่อน.. (เกิดมาไม่เคยคุยกะคนในกระแส).. แถมเรียกกรูว่าพี่ด้วยนะ… อึ้ม.. รุ่นเดียวกันเว้ยยย  แสดด.. เอาว่ะ… เข้ามาทักกรูก่อนดีนักกรูก็ทำเป็นรู้จักไปเลย 555.. พอดีเค้าจะไปโยนโบล์กะเพื่อนที่พารากอน.. ออกจากลิฟท์ก็เลยนำทางไปเลย.. ทำเปงรู้จักกะดาราดัง 55.. .. จบ..
 
ที่นี้ล่ะดูหนังเสร็จ อ่าวละเมิง.. เจออีกแว้วววว… เข้าไปเดินร้าน Jay Mart ด้วยกันอีก ไอ่เราทีแรกก็ไม่เห็น ไม่ได้สนใจก็ดูมือถือไปเรื่อยๆ ทีนี้ได้ยินเสียงคุ้นๆ.. ชื่ออาร์.. เงยหน้าขึ้นไป อ่าวว… ทักกรูก่อนอีกแล้ว.. ("เออ.. เจอกันอีกแล้วนะคับ..") ไอ่เราก็ "เออ.. คับ" ทักกรูอีกแล้วใช่มั้ย… ทีนี้ล่ะ.. กรูก็เล่นบทคนรู้จักต่อซะงั้น.. 55 ก็เลยไปสาระแน พอเปงพิธี.. "เออ.. สนใจรุ่นไหนล่ะคับ"  เพื่อนข้างๆมันก็ตอบมาว่า "3310 คับ.." ไอ่อาร์มันก็บอกว่า "3310 นั่นมันรุ่นที่กรูใช้อยู่เว้ย.."  ฮาตรึม!!   คุยเส็ดก็จากไป รู้สึกว่าหูทิพย์ของข้าพเจ้าแอบได้ยินว่า "จะซื้อมือถือไปให้น้อง…. ตุ๊ดๆๆ censored" ดีเนอะซื้อดีๆไปให้น้อง… แต่ตัวเองใช้ 3310.. จบข่าว…
 
PS วันนี้อาจมาแนวแปลกๆ paparazzi นิดๆ ก็เอาเหอะๆ คนเรามันก็ต้องมีหลายด้าน… จุดประสงค์หลักแค่ต้องการบอกว่า วันนี้กรูเจอ ไอ่อาร์ เดอะสตาร์ รุ่น 3 ที่พารากอน.. กอน.. กอน
May 14

ก่อนอื่นขออธิบายรายละเอียดของค่ายนี้ก่อนละกาน สำหรับคนที่ยังไม่รุจัก..

ค่ายยุววิศวกรบพิธ(VESC – Volunteer Engineering Students Camp) ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาฯ เป็นค่ายที่มีจุดมุ่งหมายที่จะเอาความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาตลอด 4 ปีมาสร้างประโยชน์ให้สังคม  โดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการสร้างสะพาน ให้กับชาวบ้านในถิ่นทุรกันดาร (คนชอบด่านักว่าวิดวะ จุฬาฯ เก่งแต่ทฤษฎี แต่ปฏิบัติห่วยย..หึ)

 

ค่ายครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่ 34 แล้ว จัดที่ อ.ลำปลายมาศ บุรีรัมย์  site งานห่างจาก บ้านพักก็ประมาณ 2 กม. เดินประมาณครึ่งชม. ก็ถึง..

 

ขึ้นค่ายครั้งนี้เป็นการขึ้นที่ฉุกละหุกมากๆเลยอ่ะ กว่าจะตัดสินใจขึ้นได้นี่แทบบ้า… เหนื่อยมาก.. สมองล้าเลยย

 

ก็เพราะว่าช่วงอาทิตย์นี้มันมี choice ให้เราเลือกตั้ง 3 อันแนะ… ไป meeting ค่ายชมรม, ไปเที่ยวหัวหินกะพี่ๆชมรม และก็ ค่ายยุวฯนี่แหละ เราเพิ่งรุเรื่องรถผลัดก็ตอนก่อนไปค่ายวันนึง ก็ตัดสินใจไม่ถูกอ่ะ เพราะว่า meeting ค่ายก็จ่ายตังค์ไปแล้ว และก็สัญญากะน้องๆแล้วด้วยว่าจะไปแน่ๆ…

 

สุดท้าย.. วันไปค่ายจิงๆก็ยังตัดสินใจไม่ได้ ถึงกับขนาดต้องแบกกระเป๋าไปคณะก่อน แล้วค่อยไปตัดสินใจตอนรถจะออกอีกทีว่าจะไปดีมั้ย.. เห้ออ   แต่แล้วหัวใจเราก็ร้องเรียกสิ่งที่มันรัก..   เรื่องค่ายนี้เราไม่เคยตัดใจได้ซักที… เห็นน้องๆเพื่อนๆที่จะขึ้นไปด้วย ก็มีฟามสุขแล้ว…

 

คือสองสิ่งที่ฉันรัก… ยากนักจะเลือกสิ่งไหน.. อยากได้เธอได้เข้าใจ.. ว่ายังไงก็ยังร้ากกก รักเธอ.. (เพลงค่ายคับ สองสิ่ง)

 

รถออก 14.00 ถึงค่าย 21.00 กินข้าว 22.00 กินข้าวเสร็จว่าจะได้เปิดวงเหล้าซะหน่อย พี่เขมก็มี Surprise ให้ชาวค่ายคนใหม่ ด้วยการให้ออก site ตอน 5 ทุ่ม ไปเท cab beam ตับ 2 เหวอ… เราก็ยัง ok หน่ะ รุ้สึกขึ้นค่ายแล้วคุ้มได้เทปูนตอนกลางคืน แต่ไอ่น้องๆเด็กใหม่นี่ซิ… อึ้งไปเรยย… มาวันแรกก็เจองานหนักเลย กว่าจะเทเสร็จก็ตี 4 กลับบ้านอาบน้ำนอน ตอน 6 โมงเช้า 555 น่าเสียดาย ไม่มีวงเหล้า…   สรุปว่าได้เข้าวงแค่ครั้งเดียว แถมงึดอีกต่างหาก ปิดวงเร็วชิบ…

 

แม้ว่าเราจะขึ้นไปแค่ 1 manday1 วันที่ได้เข้าสู่ ideal world… แค่นั้นก็พอทำให้เราได้คิดอะไรขึ้นได้มากมาย… 

 

ตั้งแต่ขึ้นค่ายมา ยังไม่เคยเห็นเด็กภาคคอมพ์ขึ้นค่ายเยอะขนาดนี้มาก่อนเลยล่ะ (ปกติแค่ 2-3 คน)

ดีใจแทบน้ำตาไหล… รู้สึกอบอุ่นขึ้นทันที มีทุกชั้นปีเลยล่ะ…

(เค้าชอบบอกว่าเด็กคอมพ์เนิร์ดไม่ยอมขึ้นค่าย นี่ไงเห็นยางงง)

senior – พี่ม่ำ พี่เชอร์รี่ พี่นิต พี่กั๊ก

junior – เรา กิศ

‘more – น้องปลา น้องจา น้องน๊อต

freshy – น้องหน่อง น้องทิม(คอมโอ ฟิสิกส์100 ตกตึก3ชั้นแค่คอเคล็ด)

 

 

Blog ของเราก็เริ่มต้นเขียนด้วยแรงบันดาลใจจากการไปค่ายนี้แหละ.. ใครที่สนใจก็ลองไปเปิดดูใน Archive อันแรกๆ ก็ได้นะ.. อ่านไปอาจจะได้รู้จักตัวตนอีกด้านนึงของเราก็ได้..

 

รักค่ายคับ…

 

วันเวลาของเราชาวค่าย ไม่มีวันเลือนหายไปจากใจ..

 

PS. ฝึกงานเสร็จจะหาเวลาขึ้นค่ายนะคับ พี่เขม (ปจ. โปรเจค เมเนเจอร์)

 

 

Tagged with: