Aug 31

ช่วงนี้ปวดหัวทุกวันเลยหว่ะ… ปวดแบบตึ๊บๆ… หัวหนักๆ เหมือนมีอะไรอยู่ข้างในเต็มหัวไปหมด…
มักจะเกิดอาการวิงเวียน… และความสามารถในการรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงรอบตัวลดลง
ทั้งอาทิตย์นี้… เรียนอะไรก็ไม่เข้าหัวเลย… เพลีย.. ง่วงนอนตลอดเวลา..
แม้ว่าจะ dope โปรตีนไปแล้ว.. มันก็เอาไม่อยู่ แปลกมากๆ

เป็นอะไรไม่รู้… อยากมีชีวิตที่สดใส..
ไม่อยากเครียดอีกต่อไป…

เออ.. เมื่อวานไปขอดูข้อสอบวิชา Data Mining..
เราได้ 0 หลายข้อเลย.. ไอ่ข้อแรกที่ใ้ห้จับคู่ เราได้ 4 เต็ม 15..
ข้อที่ได้ 0 ก็เกิดมาจากแปลภาษาอังกฤษผิด… (class as "+" ไอ่เราก็นึกว่าเป็น hit)
มีศูนย์อีก.. ข้อไรไม่รุ.. เกิดจากเข้าใจโจทย์ผิดนี่แหละ..

ตอนแรกที่เข้าไปดู อ.ก็บอกเลยว่า ครูตรวจก็สงสัยทำไมได้น้อย..
"ครูว่าเธอไม่ปกติ!!"
"ข้อมีี้คนมากกว่า 90% เค้าทำได้ เค้าแปลโจทย์ออก" นั่นหน่ะซิ.. ทำไมเราทำไม่ได้หล่ะ
"เธอมีโอกาสได้ A แต่เธอคงต้องทำให้ Top class"

แต่ละประโยคนี่ให้กะลังใจดีจิงๆ..เนอะ..

สรุปตอนนี้ ตกมีนทุกวิชา!!
ความหวัง 2nd Honour คงยากเต็มที..
เริ่มหมดแรงแล้วหล่ะ…

เริ่มเบื่อชีวิตการเรียนขึ้นไปทุกที…
อยากทำอะไรที่ทำให้ตัวเองรู้สึกดี และมีความกดดันน้อยที่สุด..

ความคิดเก่าๆ ความกดดันเก่าๆ เริ่มกลับมา.. ทำไมเราถึงมายืน ณ สถานะที่เป็นอยู่ตอนนี้ได้..
เรามีสิทธิ์ที่จะเลือกทางเดินชีวิตของเราใช่มั้ย… เหมือนสวรรค์กำลังเล่นเกมส์อะไรสักอย่างกับเราอยู่..
เราต้องเดินไปตามเกมส์ที่วางไว้เหรอ… ใครกำหนดชีวิตเรา…

ขอเราเลือกเส้นทางเดินของเราเหอะนะ… เราจะตัดกิเลสตัณหา ความเห็นแก่ตัวทุกสิ่งทิ้งไป
เหลือไว้แต่กายและใจที่ปราศจากความละโมบ…

ปล่อยวางเถอะ…
ชีิวิตของเจ้า.. เจ้ากำหนดเองได้..
ใครจะว่าปะไรก็ช่าง.. ใครจะเป็นปะไรก็ช่าง..

ถึงเวลาทำลายกรอบของตัวเองเสียแล้ว.. อยู่ในกรอบนานๆก็ระเบิดได้นะเว้ย..

ps. ช่วงนี้อยู่ในที่แคบๆไม่ค่อยได้ เช่น รถเมล์ จะรู้สึกอึดอัด กระวนกระวาย และเครียด
ps2. ตอนนี้อยากมีคนที่รู้ใจสักคน อยากมีแฟนนน.. เด๋วนี้เห็นเพื่อนๆเดินกะแฟนแล้วอิจฉา… คงมีฟามสุขใช่เล่น..

อยากไปค่ายสร้างสะพานอ่ะ คิดถึงบรรยากาศบนค่าย
คิดถึงชีวิตที่ไม่ต้องคิดอะไร ไม่มีเรื่องวุ่นวายให้ปวดหัว
มันคือโลกในอุดมคติจิงๆหว่ะ…

สำหรับผม.. ค่ายนี้คงเป็นสถานที่บำบัดจิตใจที่ย่ำแย่ของผมให้มีความหวังและพร้อมลุกขึ้นสู้ต่อไป..

ถ้ากรูยังไม่ได้งานทำ… กรูสัญญาว่ากรูจะไปช่วยพวกมรึงสร้างสะพานของพวกเราจนสำเร็จเว่ย…
(ฟุ๊ก นัน แบงค์ เสือใหญ่ ดิว แหวน และท่าน ปจ.เตอร์)

Aug 28

สวัสดีทุกท่านที่ให้การสนับสนุนตลอดมา..

ช่วงชีวิตปีสี่ที่่ผ่านมากระผมยังไม่ได้พักเลยขอรับ..
ตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายของกระผม มันชักจะไม่ค่้อยสู้ดีเท่าไร

มักจะปวดเมื่อยตามหัวไหล่ หรือบริเวณคอเป็นระยะๆ
ครั้นจะได้พักผ่อนระหว่างนั่งรถกลับบ้าน ก็ไม่ได้เป็นตามคาด
ต้องคอยนวด คอยบีบ ตามจุดต่้างๆที่มักจะปวดหรือชาเป็นพักๆ

อาการต่างๆเหล่านี้คงเป็นผลมาจากการต้องแบกเครื่องคอมพิวเตอร์แบบวางบนตัก
ไปมาระหว่างที่บ้านและมหาวิทยาลัย อยู่เป็นประจำทุกวัน ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับ
ชีวิตของนิสิตภาควิชาคอมพิวเตอร์ เมื่อใดที่มีเวลาว่าง จำต้องเปิดจอทำงานทุกครั้งไป

การทำงานช่วงเพลานี้ช่างเหนื่อยอ่อนนัก บางครั้งข้าพเจ้าก็ฉุกคิดได้ว่า..
ชีวิตการทำงานในภาคหน้าจะเหนื่อยสักเพียงใดเล่า.. แม้ขณะนี้ยังเล่าเรียนอยู่ก็มีงานเข้ามามากมายมิได้ขาดสาย
หรือว่าสิ่งเหล่านี้คืออุบายที่ครูอาจารย์ได้จัดเตรียมเพื่อให้พวกเราเหล่านิสิตได้เรียนรู้
และตระเตรียมกายและใจให้พร้อมเผชิญกับชีวิตความเป็นจริงที่ต้องพบเจอ

บางครั้งการรับผิดชอบงานที่มากเกินพอดีก็ทำให้ข้าพเจ้าจำต้องละทิ้งสิ่งที่รักหลายๆอย่างไป
อาจเพราะเพื่อต้องการทุ่มเททั้งกายและใจให้กับงานที่ตนเองรับผิดชอบ และเพื่อให้ผลลัพธ์ออกมามีประสิทธิภาพ
ยังผลให้เรารู้สึกภูมิใจในสิ่งที่ทำ ดังคำกล่าวที่ว่า "ค่าของคน อยู่ที่ผลของงาน.."

สิ่งสำคัญที่พึงกระทำในภาวะกดดันเยี่ยงนี้คือ การกำหนดเวลาการทำงานต่างๆ ให้พอเหมาะ
ไม่ให้เวลากับการทำงานมากไป จนเสียการเรียน.. หรือทุ่มเทกับการเีรียนเกินไปจนใครเขาหาว่าเป็นเด็กไม่สนกิจกรรม
ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่ดี ดังนั้นทุกคนควรจัดสรรเวลาให้เหมาะสม และคิดการต่างๆเสียแต่เนิ่นๆ อย่าให้ฉุกละหุกในภายหลัง

ผมว่าภาษาไทยเป็นภาษาที่สวยงามนะ ถ้าเรารู้จักใช้…

ตอนนี้ข้าพเจ้าเหนื่อยอ่อนมากมาย… จนเบลอ… เขียนอะไรออกมาก็ไม่รู้..

หวังว่าทุกท่านคงอ่านรู้เรื่อง… นะ

และคงเป็นประโยชน์ไม่น้อย..

ปัจฉิมลิขิต. อยากพักบ้างจังคับ

Aug 24

วันนี้สำหรับหลายๆคนก็คงเป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง..
แต่สำหรับเรา.. วันนี้ก็ถือว่าเป็นวันธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเลยล่ะ…

แค่อยากเขียนเท่านั้นหล่ะ

ไม่มีอะไรหรอก..

คือว่าวันนี้เกรดมันออกอีกสองตัวหล่ะ

คือ SE และ Data

Mining
ซึ่งมันคือวิชาที่เราให้ความหวังกับมันมากๆเลย
เป็นสองวิชาที่เราทำได้

และมั่นใจมากๆ…
และเป็นสองวิชาที่จะทำให้ความหวังนิสิตเกียรตินิยมอันดับสองของเราเป็นจริง

แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกกับเราอีกเช่นเคย…

คะแนนออกมา… ตกมีน

ทั้งคู่

แม้ว่าหลายคนจะบอกว่าไม่น่าเกลียด..

ตกมีนไม่เท่าไหร่

แต่การที่แบกเกรดเพื่อทำ Honour

นี่สิ.. แม้่ว่ามันจะแค่ 0.02

ก็เหอะ…
แต่ยิ่งทิ้งไว้นานมันก็ยิ่งดึงยากนะเฟร้ย..

แถมเทอมนี้หน่วยกิตก็น้อยกว่าเทอมอื่นๆ..
ถึงได้มากมันก็ดึงได้นิดหน่อย

แต่ถ้ามันตกนี่สิ..

มันยิ่งฉุด…

สรุปว่าเทอมนี้เป็นเทอมแรกมั้งที่ตกมีนหมดเลย..

วิชาเลือกของภาคมันยังตกง่ะ.. ให้ตายเถอะ!!(ไม่นับ

gened)

เอาเป็นว่า ยังไงก็ต้องทำ้ Honour

ให้ได้
จากการคำนวณคร่าวๆ เทอมนี้เราต้องได้ 3.40up

จะคาบเส้นพอดี

แต่เห็นคะแนนออกมาอย่างงี้ความหวังก็เริ่มริบหรี่แล้วหว่ะ…
Formal

ยังไงก็ไม่เกิน

C+

งานอีกหลายอย่างกะลังรอเราอยู่…
และเวลาไม่เคยคอยใครด้วยละซิ…
อยากทำอะไรก็ทำ…
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด…

แต่อย่ามาได้เกรด

3.249999999999 นะมรึง.งงงง

PS. สาธุ!!

ช่วงนี้คงต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้วล่ะ..

ไปไหว้่พระทำบุญกันเถิดเพื่อนๆ..

Aug 18

ก่อนอื่นเลย ขอ Happy Birthday ไอ่กู๊ด กะ ไอ่ต้น ด้วยนะเฟร้ย..
ยินดีที่ได้รู้จัก และได้ทำงานหนักๆร่วมกันมาโดยตลอด…
นึกถึงปี 1 แล้วมีความสุขทุกครั้งเลยว่ะ…
อย่างน้อยเราก็ไม่เสียดายเวลาที่เสียไปล่ะว่ะ… ทุกอย่างมันต้อง Trade-Off กันเว้ย…

ช่วงนี้เป็นช่วงที่เวลามันเป็นเงินเป็นทองอย่างมากเลยล่ะ
งานอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมดเลย
แล้วมันจะมากองๆกันช่วงเวลาเดียวกันด้วย ไม่รุทำไม…

เทอมนี้เหนื่อยจริงๆหว่ะ…
บางทีเราทำงานเยอะจนอาจจะชินชาไปแล้ว…
จนแทบจะมีคำติดปากแล้ว.. "ได้อีก!!"
แต่ไอ่เรามันก็เป็นคนนะเว้ย มีความรู้สึก มีชีวิตจิตใจ ไม่ใช่เครื่องจักรซักกะหน่อย
มันก็ต้องพักผ่อนบ้างดิว่ะ.. เครื่องจักรมันยังต้องปิดเครื่องเพื่อระบายความร้อนเลย..

เหนื่อยมากมาย เอาวะสู้โว้ยยย

ps. คำนิยามของภาคคอมพ์ จาก PM ของเพื่อนอ่ะ : วิศวกรรมคอมพิวเตอร์คือสาขาวิชาว่าด้วยการจัดการเวลาที่มีอยู่อย่างจำกัด เพื่อตอบสนองงานของนิสิต ซึ่งมีอยู่อย่างไม่จำกัด

Aug 12

สองสามวันก่อน น้องโอ (น้องรหัสกรุ๊ป G) โทรมาบอกว่า น้องไช้ (หลานรหัส) จะนัดเลี้ยงสายรหัสกัน…
ไอ่เราพอได้ยินก็ตกใจวุ้ย….

หา!!..วิดวะ เค้ามีประเพณีเลี้ยงสายรหัสกันตั้งแต่เมื่อไรว่ะ…กรูอยู่มา 4 ปียังไม่เคยมีการเลี้ยงสายรหัสมาก่อน…

แม้ว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่ แต่เราก็รู้สึกดีที่น้องมันยังให้ความสำคัญกับพี่ๆน้องๆสายรหัสกันอยู่…
ไอ่เราก็ยังไม่เคยได้คุยกับเหลนรหัสปี 1 เลย (น้องเดียร์… หึๆ.. ผู้ชายเฟร้ย… – -" )
และอีกอย่างไอ่เราก็เป็นต้นสายรหัส (ปู่รหัส)ด้วย ยังไงก็ต้องไปให้ได้… ในใจก็คิดยังงั้นเลยหว่ะ ว่า ยังไงกรูต้องไปให้ได้…
งานนี้ยอมทุ่มหว่ะ… นานๆจะมีจัดสักที… แม้้ว่าตอนนั้นยังไม่แน่ใจเลยนะว่ามีติดอะไรหรือเปล่า…

สุดท้ายวันนี้หลังจากส่ง Senior Project Proposal Draft1 ให้ อ.ตรวจสอบ และแก้ไข (แดงเป็นปื้นนนเลย)
ก็รีบบึ่งไปหาน้องๆเลย… ไปถึงน้องๆเค้ากิน Fuji กันเสร็จหมดแล้ว.. (เล่นของแพงวุ้ย..)
ไอ่เราก็ถามว่าจะไปไหนกันต่อรึเปล่า (อยากมีส่วนร่วม+รู้สึกผิดที่ไม่ได้เลี้ยงน้องๆ)
ก็เลยไปกิน Swensen กันต่อ… ก็ได้เลี้ยงน้องๆสมใจ…(หมดไปหลายอยู่)
่ก็รู้สึกดีแปลกๆนะเนีียะ อยู่มา 4 ปียังไม่เคยได้มากินข้าวด้วยกันเลย…
แต่ยังพอโอเคที่ได้คุยกันบ้างอยู่แ้ล้วในกรุป จะว่าไปแล้วปี 4 เรานี่เข้ากรุปเยอะสุดแล้วหล่ะ…
และรู้สึกว่าสายรหัสเราจะเหนียวแน่นหนึบ ที่สุดแล้วม้างง…

ขอบจายน้องๆทุกคนที่ทำให้งานนี้เกิดขึ้นมานะ…
เด๋วเรียนจบทำงาน มีตังค์จะกลับมาเลี้ยงข้าวบ่อยๆเด้อ…

PS. มีฟามสุขวุ้ย…