Jan 06

     ตั้งแต่ปั่น NSC มา เวลานอนก็ปั่นป่วนไปหมดเลย เมื่อวานก็นั่งทำจนถึง 8 โมงเช้าของวันนี้แหละ.. แล้วนอนไป 3 ชม. เพื่อตื่นมาปั่น Document ต่อ.. แล้วทีนี้เราต้องส่งทางไปรษณีย์ เราก็ไม่แน่ใจว่า ไปรษณีย์มันปิดกี่โมง ก็เลยเปิดไปดูใน website แต่ปรากฎว่าหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอสักที.. แปลกมาก.. website มันควรจะมีข้อมูลตรงนี้นะ.. เพราะมันถือว่าเป็นข้อมูลพื้นฐานที่ลูกค้าควรจะรู้ และจะมี website ไปทำไม มีคน post ถามก็ไม่ตอบ.. 

     เราก็เลยโทรถามคนอื่นๆ ปรากฏว่าตอบไม่เหมือนกันสักคนเลย 4 โมงบ้าง 4 ครึ่งบ้าง 5 โมงบ้าง 5 โมงครึ่งยังมีเลย.. เราก็เริ่มงงๆแล้วล่ะว่า ไปรษณีย์นี่มันเปลียนแปลงเวลาบ่อยเหรอ ทำไมคนถึงจำเวลาปิดได้หลากหลายขนาดนี้… ก็ไม่รู้แหละว่ากี่โมง.. (ก็งงตัวเองเหมือนกันทำไมไม่โทรไปถามที่ไปรษณีย์!?!)  ก็จำเลาๆว่า 4 โมงมั้ง.. กลายเป็นว่ากว่าจะปั่นงานเสร็จก็ 3 ครึ่ง.. รีบวิ่งๆๆๆๆ ไปที่ไปรษณีย์หลัง EGAT พี่เค้ากำลังล็อกประตูอยู่พอดี.. เราก็หน้าซีดเผือก เหงื่อแตกซิกๆ รีบวิ่งไปยื่นมือไปข้างหน้า แล้วตะโกนไปว่า ..เดี๋ยยยยววว..วว!! (นึกถึงภาพ slow motion) เราก็เคาะประตูเรียกพี่เค้าพร้อมทำหน้าหมดอาลัยตายอยากอย่างรุนแรง.. จนพี่เค้าสงสาร (หรือสมเพชก็ไม่รู้) ก็เลยเดินมาเปิดด้วยสีหน้าเซ็งๆ  เราก็ถามพี่เค้าปิด 4 โมงเหรอครับ (ขอยืนยันว่าตอนนั้นมันยัง 3.45 อยู่เลย..เห๊อะ!!) เค้าก็บอกว่าปิดแล้วค่ะ!!.. ทันใดนั้น..รางวัลออสการ์ดีเด่นก็เข้าสิง.. พี่ครับคือว่าผมต้องส่งประกวดอ่ะครับ แล้ววันนี้เป็นวันสุดท้ายด้วยอ่ะครับ.. (สีหน้าอ้อนวอน..) ขอผมส่งหน่อยนะครับ แป๊บเดี๋ยวเองครับพี่..นะๆๆๆๆ (อายตัวเองเหมือนกัน..ไม่รู้ติดมาจากพี่ชมรมคนไหน 55) สุดท้ายก็ได้วุ้ย.. "น้องรีบเขียนนะค่ะ!!" แล้วเค้าก็เร่งจริงวุ้ยๆๆๆๆ จะรีบไปถึงไหนครับ ยังไม่ 4 โมงเลย..   

     ตอนส่งเสร็จระหว่างทางก็อ่านใบฝากส่งดู เฮ้ย!! ทำไมปั้มตราวันที่ 4 มค. ฟร่ะ.. อย่างงี้ก็แปลงว่าส่งสายอ่ะดิๆ.. พี่เค้าแกล้งรึเปล่าว้าาาาา.. เอาเห๊อะ ตอนนี้ล้ามากๆอยากพักแล้ว.. กลับบ้านมาก็เลยส่งเมล์ไปบอก อ.ที่รับผิดชอบเรื่องนี้อยู่ว่าเค้าปั้มผิด แต่ที่พลาดอย่างนึงคือลืมส่ง ref no. ไปให้ด้วย.. เพราะไม่งั้นเค้าอาจนึกว่า.. เราอาจหลอกก็ได้.. (ประมาณว่าเราส่งเมล์ไปแจ้งก่อน แล้วค่อยส่งงานทีหลัง เหอะๆ) Optimistic ดีกว่า.. เค้าคงไม่อะไรมากมายหรอก.. แค่เรารู้สึกเจ็บใจว่าอุตส่าห์ส่งทันเวลาแต่ผลที่ได้เทียบเท่าเราส่งสาย.. เหอะๆ

ps. ขออีกสักรางวัลก่อนจบนา…สาธุ!!

Jan 06

     เสียงมือถือดังไม่หยุดตลอดคืน ทุกคนก็ต่างก็พร้อมใจกันส่ง SMS มาอวยพรให้ก่อนปีใหม่ เพราะกลัวเครือข่ายล่มเหมือนทุกปี ความสุขมันก็แค่เอื้อมจริงๆเนอะ.. เราก็นั่ง Coding ไปเรื่อยๆ ก็ปล่อยให้เสียง SMS ที่ดังเป็นระยะๆผ่านไป เนื่องจากยังง่วนกับการเขียนโปรแกรม จะมีเวลาเดินมาอ่าน SMS ก็ตอนที่รอเครื่องมัน Deploy นี่ล่ะ… ทรมานจริงๆเลย.. ขอโทษทุกคนด้วยที่เราไม่มี Respond กลับไปหรือว่าอย่างไร แต่ยังไงก็ได้รับ Message ทุกคนน้า..

ก็ขอ Happy New Year ให้กับทุกคนด้วยครับ คิดอะไรก็ขอให้สมหวัง ปีใหม่แล้วเริ่มสิ่งใหม่ๆที่ดีๆกันเถอะ อะไรที่คิดว่าไม่มีก็ปล่อยผ่านไปซะ.. รักกันให้มากๆนะครับ.. อย่าลืมดูแลคนที่อยู่ใกล้ตัวให้ดีด้วยล่ะ ก่อนที่จะไม่มีโอกาส..

    *    .   *  .  * .   *   .   *
*   .   *   .  * .  *   .*   *  .  *

*::HAPPY NEW YEAR 2007:: *

Jan 06

     ทำไม ทำไม ทำไม.. ต้องวางระเบิดทำลายความสุขอย่างงี้… เอ้อ.. เดี๋ยวนี้บ้านเมืองเราเป็นอะไรกันหมดเนี่ยะ.. วันนี้เป็นวันดีไม่ขอพูดถึงดีกว่า…

     แผนการ Countdown ของเราวันนี้ก็กะว่านั่ง Count(Bug)down  ที่เกิดขึ้นในโปรแกรมเราให้มันหมด ก่อนที่ปีใหม่จะมาถึง แต่กลายเป็นว่า มันมี Bug เพิ่มขึ้นนนนน…อ๊ากก.. ชีวิต Programmer ทำไมมันลำเค้ญลำเค็ญญอย่างงี้..
     วันนี้ก็ตั้งใจไว้อีกเช่นเคยว่าจะ เขียนโปรแกรมข้ามปี (เลียนแบบนั่งสมาธิข้ามปี ปีนี้บ้านเราไปนั่งกันที่ยุวพุทธฯล่ะ) คงได้บุญมหาศาลเชียวล่ะ..  สุดท้ายนี้ก็ขอ บ๊ายบายปีเก่า ปี 2006 วันนี้เลยละกัน.. อะไรที่มันไม่ดี หรือเลวร้ายก็ของให้ผ่านพ้นไปละกันนะ อย่ายึดติดกับมันเลยนะ..

ps.. ปั่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

Jan 06

     เหอะๆ NSC มาเยือนแล้ว หลังจากหมกไว้จนได้ที่… ได้เวลาแงะออกมาปั่นไฟเผาไหม้ต่อ.. ก็พอรู้ชะตากรรมอยู่ว่าปีใหม่นี้คงไม่ได้ไป countdown หรือว่าไปเที่ยวสังสรรค์ที่ไหนเป็นแน่ ก็มีความสุขได้แค่เมื่อวานแหละ วันนี้ตื่นมาก็ต้องมาเจอฝันร้ายต่อ แต่ไม่ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องร้ายๆนะ อย่างน้อย NSC ก็จะทำให้ Senior Project เราได้คืบหน้าบ้างล่ะ เพราะมันใกล้ส่งเต็มทีแล้ว..

     มาดูโปรเจค NSC ของเราดีกว่า… ก่อนอื่นต้องของบอกก่อนนะว่า NSC กะ Senior Proj มันไม่เหมือนกันซะทีเดียว.. Proj เราทำ API แต่ NSC ต้องทำเป็น APP ดังนั้นจะเห็นได้ว่า NSC จะอยู่ Layer สูงกว่า Proj เรา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า NSC เสร็จแล้ว Proj จะเสร็จ 555 เพราะ API ของเรามันล้านแปดมากๆ แต่ NSC ใช้งานแค่แสนแปด ดังนั้นก็ต้องทำใจและไถนาต่อไปจนเสร็จ พวกเราคงไถจนชินแล้วล่ะ..

     โปรเจค NSC ของเราคือ…

ชุดโปรแกรมสื่อสารที่ล่วงรู้สถานะการมีอยู่ของผู้ใช้สำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่ประเภทพ็อกเก็ตพีซี
::Presence-Aware Communication Suite for Pocket PC Phones
    
ชุดโปรแกรมสื่อสารที่ล่วงรู้สถานะของผู้ใช้สำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่ประเภทพ็อกเก็ตพีซีเป็นการรวมการสื่อสารผ่านเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ (Cellular Network) และการสื่อสารผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตเข้าไว้ด้วยกัน เพื่อจัดหาทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดในการติดต่อสื่อสารให้แก่ผู้ใช้งาน โดยชุดโปรแกรมจะพิจารณาจากสถานะของบุคคลที่ผู้ใช้ต้องการติดต่อ และช่วยผู้ใช้ตัดสินใจว่าควรเลือกการเชื่อมต่อผ่านเครือข่ายประเภทใดจึงมีความเหมาะสมและคุ้มค่ามากที่สุด ทั้งนี้เพื่อช่วยลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น และเพิ่มประสิทธิภาพในการใช้งานให้สูงสุด

ps. บ๊ายบายไปทำงานต่อแล้วล่ะ… มอ มอ มออออ..

Jan 06

     วันนี้ทั้งวันไม่เป็นอันทำอะไรเลย นัดไปทำ Project ที่มหา’ลัย แต่ก็ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย google ก็เจ๊ง เนื่องจากเมื่อ 2 วันก่อนเกิดแผ่นดินไหวที่ไต้หวัน สายเคเบิลใต้ทะเลขาดไป 6 เส้น ซึ่งทั้ง 6 เส้นนี้ เป็นเส้นที่ไทยต่อออกนอกหมดเลย ทำให้เว็ปจากโลกตะวันตกเดี้ยงไปเลย.. ไอ่เราก็เพิ่งเห็นความสำคัญของ google ก็คราวนี้ล่ะ.. ง่อยเลย.. ใช้ได้แต่ yahoo แต่ Search Result ไม่ตรงจุดเหมือน google เลยโดยเฉพาะเกี่ยวกับ Programming

     อีกสาเหตุหนึ่งที่ Project ไม่คืบหน้าก็เพราะใจมันจดจ่อกับงานเลี้ยงปีใหม่ที่จัดขึ้นตอนเย็นนี่ล่ะ สุดท้ายงานมันก็สำเร็จเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้ หลังจากที่ 2 ปีที่แล้วล่มมาตลอด นัดกินข้าวกี่ทีก็ล่ม นัดไปเที่ยวก็ล่ม.. คงเป็นเพราะปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้วล่ะ ทุกคนก็อยากมีกิจกรรมร่วมกันบ้าง จึงร่วมมือกันจัดงานนี้ขึ้นมา.. งานนี้ต้องขอบคุณ บอย เลยนะ ที่จุดประเด็นนี้ขึ้นมา และผลักดันจนสำเร็จขึ้นมาได้ และยังมี ปุ้ย กิฟท์ดำ ฮง ซ้อ หมู และอีกหลายๆคนที่ช่วยจัดการเรื่องกิจกรรม และติดต่อเรื่องอาหารการกิน

     กิจกรรมในวันนี้เริ่มต้นด้วยกิจกรรมเปิดใจ แต่ไม่ใช่มานั่งล้อมวงเปิดใจกันนะ  แต่เปิดใจโดยใช้กระดาษแปะไว้ที่หลังของทุกคน และใครมีความรู้สึกที่อยากจะบอก หรืออยากระบายกับใคร ก็เขียนกระดาษไปแปะหรือว่าเขียนลงไปในนั้นเลย และมันก็สนุกตรงที่ทุกคนที่เดินผ่านก็จะได้อ่านได้เห็นความในใจคนอื่น ส่วนเจ้าตัวจะรู้สึกระแวงอยู่ตลอดว่ามันมีอะไรเหรอทำไมต้องหัวเราะขนาดนั้น 55 อย่างน้อยเราอยู่ด้วยกันมาก็เกือบ 3 ปีแล้ว ก็ต้องมีความในใจกันบ้างล่ะ ดีใจนะที่เพื่อนๆสนุกกัน ตอนแรกที่เราเสนอกิจกรรมนี้ไปก็กลัวแป๊กเหมือนกัน แต่เห็นว่าตอนที่เล่นในชมรมของเราก็สนุกเฮฮากันดี ก็เลยอยากให้เพื่อนๆได้ลองเล่นกันบ้าง แฮะๆสำเร็จเกินเป้า… ก็อยากจะบอกว่าอยากให้กิจกรรมนี้มันขำๆ อย่าเก็บเอาสิ่งที่เพื่อนๆเขียนมาคิดมาก หรือว่าไม่พอใจในสิ่งที่เพื่อนเขียนมา อ่านให้จบให้เข้าใจในสิ่งคนอื่นรู้สึกต่อเรา ไตร่ตรองดูว่าสิ่งไหนเป็นจริงและมันไม่ดี ก็ปรับปรุงตัวเองซะ ก็ถือซะว่า เพื่อนเตือนเพื่อน แล้วกัน พัฒนาตัวเองให้ได้ก่อนที่จะต้องไปใช้ชีวิตอีกครึ่งชีวิตกับการทำงาน…

     หลังจากกิจกรรมนี้ก็มีเก้าอี้ดนตรี เป่าลูกโป่ง เหยียบลูกโป่ง คาราโอเกะ วินนิ่ง ขอบคุณอาจารย์ทุกท่านที่มาร่วมงานนะครับ รวมถึง Cake Hi-So ของอาจารย์โปรดปรานและผองเพื่อน ด้วยนะครับ _/|\_

     งานนี้จะสำเร็จไม่ได้เลยถ้าขาดความร่วมมือร่วมใจกันของเพื่อน CP30 ที่ช่วยกันจัดงานนี้ให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้ ขอบคุณมากๆนะ.. งานนี้เรามีความสุขมากๆเลยล่ะ.. โย่ว..

ps. ที่จริงเราอยากให้มีกิจกรรมเปิดใจมากเลยล่ะ แต่คงต้องหลังจากจบกันแล้ว เราไปมาหลายค่ายเราก็รู้สึกว่าการเปิดใจเป็นกิจกรรมที่มีประโยชน์มาก เราก็ plan ไว้ว่าน่าจะจัดขึ้นตอนไปเที่ยวภาคหลังจากจบแล้วอ่ะ.. แล้วเจียดเวลาช่วงกลางคืนนิดนึง มาทำกิจกรรมนี้ เราว่ามันคุ้มค่ามากนะ คงเป็นรูปแบบการบายศรีล่ะ แต่นี่เป็นการบายศรีให้เพื่อนๆ อวยพรให้เพื่อนๆ ตัวต่อตัวใครอยากเปิดใจอะไรอยากคุยอะไรกับใครก็ตามสบายเลย.. แล้วคืนนี้จะจบไปด้วยความสบายใจ.. 🙂