Jun 23

     วันนี้เราต้องไปศึกษางานของบริษัทที่ Paragon แหละ เป็นงานของตลาดหลักทรัพย์อ่ะ งานโปรโมท SET Click to win เป็นการแข่งขันหุ้นออนไลน์เสมือนจริงแบบ Realtime ง่ะ.. และในงานก็จะมีให้ผู้ที่สนใจเข้ามาลองสนามขนาดย่อมๆกันก่อน หน้าที่ของเราก็เป็นการเปิด/ปิดระบบการแข่งขันและแสดงผลการแข่งขัน.. งานมันดูง่ายนะ.. แต่ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมานี่ก็เหงื่อตกเหมือนกัน.. วันนี้ก็ไปดูพี่ๆเค้าทำกัน.. และก็ถือโอกาสลองคุมการแข่งขันเองสัก 3 รอบแล้วก็กลับ.. เหอะๆ ทำไปทำมากลายเป็นว่าอยู่ตั้ง 6 ชม.. กะแวะไปแป๊บเดียวนะนี่.. ตอนกลับบ้านรถก้อโคตรติด.. จะชุมนุมอะไรกันหนักหนาฟร่ะ.. ลำบากคนอื่นนะเฟร่ย..  ติดจนทนไม่ไหว..นั่งรถแดงด้วย ฝนก็ตก หน้าต่างก็ปิด คนก็แน่น โคตรร้อน หายใจไม่ออกว้อยยย.. ทรมานมาก.. ก็เลยลงเดินจากสวนจิตรลดา เดินลุยฝนไปเรื่อยๆๆ เรื่อยๆๆ เรื่อยๆๆ อากาศสดชื้น สดชื่น ผ่านเขาดิน ผ่านวิมานเมฆ ผ่านสวนดุสิต สวนสุนันทา ข้ามซังฮี้ และเดินไปเรื่อยๆจนถึงบ้าน.. เฮื๊อก!! ไกลโคตร.. แต่รู้สึกว่าไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่.. อากาศดีง่ะ.. ระหว่างทางก็หันไปมองรถเมล์คันแล้วคันเล่าที่ติดอยู่โดยไม่มีทีท่าว่าจะเคลื่อนตัว เราก็ส่งสายตาชวนเชิญให้คนที่ยืนอยู่ลงมาเดินกันเถอะ.. เพราะหนทางภายภาคหน้านั้น.. ช่างโหดร้ายเหลือเกิน จงออกจากกรอบและร่วมเดินทางกับเรา.. เราเดินจนถึงบ้านก็ยังรู้สึกว่ารถเมล์คันนั้นก็คงติดอยู่สักที่บริเวณนั้น..  นึกแล้วรู้สึกว่าเสียเวลาจังถ้าเราต้องยืนอยู่บนรถคันนั้น.. แฮะๆ..

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย รักษาสุขภาพด้วยนะคับ..

Jun 10

วันนี้ตื่นไปเอาชุดครุยแต่เช้า (10โมง เช้าแมะ!!) เพราะตอนบ่ายเด๋วต้องไปทำธุระแถวสยามต่อ.. สิ่งที่กังวลที่สุดตอนไปเอาชุดครุย คือ กลัวได้ชุดเก่าๆโทรมๆ เพราะเราเช่าชุดราชปะแตนล่ะ (ไม่ได้ตัดใหม่เพราะแพง max) แล้วคือเค้าให้ไปรับชุดได้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว แต่พอดีเราเพิ่งไปผ่าฟันคุดมา พูดไม่ได้ แล้วไม่อยากออกนอกบ้านด้วย อากาศร้อนเด๋วเลือกกระฉูด ก็เลยมารับอาทิตย์นี้แทน.. ซึ่งก็คิดว่าไอ่ชุดใหม่ๆสวยๆขาวๆอึ๋มๆ(เอ้ย!! ไม่ใช่แระ) คนแรกๆคงเลือกไปก่อนหมดแล้ว.. แหะๆคิดมากจัง.. แต่ก็กลัววันจริงยืนถ่ายรูปกับเพื่อนๆแล้วตัวเองจะดูหมองง่ะ.. พอไปเอาเสื้อจริงๆก็คงสีคล้ายๆกันหมดล่ะ.. แล้วอีกอย่างมีชุดครุย (ตัดใหม่) สวมทับอีกคงดูไม่ต่างกันมาก.. วันนี้ก็เลยพยายามทำใจเย็นๆ ทำเรื่อยๆตาม process ของเค้า.. ก็จบ.. เนอะ!!  วันซ้อมใหญ่ถ้าเกิดหมองจริง.. เราจะซื้อโอโม่มาซัก 555

รีบแบกเสื้อกลับบ้านอย่างทะนุถนอม.. แล้วก็รีบบึ่งไปสยาม.. ระหว่างทางก็แวะกินข้าวอย่างหิวโหยเนื่องจากตอนเช้ายังมะได้กินเรยย.. รถก็ติดมาก.. กว่าจะถึงก็บ่ายแระ ไปทำธุระให้ที่บ้านเสร็จก็ว่าง ทำไรดี ทำไรดี ทำไรดี… ปิ๊งป่อง… ไปหาพี่แนน อาจารย์สุดที่เลิฟแห่ง Enconcept ดีกว่า.. ไป HBD พี่เค้า พอดีใกล้วันเกิดพี่เค้าอยู่ด้วย แล้วก็กะจะไปเชิญพี่เค้ามางานรับปริญญาด้วยล่ะ.. แต่กว่าจะหาตัวพี่เค้าเจอก็วุ่นพอควร.. ไปหาที่สยาม เค้าก็บอกว่าที่นี่ไม่มีสอนสดแล้ว.. ย้ายไปสยามดิสฯ เราก็บึ่งไป.. ไปถึงพี่ที่เค้าเตอร์ก็บอกว่าพี่แนนนั่นสมาธิอยู่.. เราก็รอๆๆ.. ก็แว๊ปไปดูหนังตัวอย่างแป๊บนึ่งแล้วก็กลับมาใหม่.. ในที่สุดก็ได้เจอ.. พี่แนนดูโทรมมาก.. เสียงพี่เค้าแย่ลงมากเลยอ่ะ เส้นเสียงก็ยังอักเสบอยู่ด้วย.. อ่อย ต่อไปจะสอนไหวมั้ยอ่า.. รักษาสุขภาพนะคับ.. คุยๆกับพี่เค้าก็เพิ่งรู้ว่า ที่เรียนพิเศษตรงสยามแถบนั้นทั้งหมดโดนจุฬาเวนคืนหมดเลย.. จะไปทำสถาบันอะไรไม่รุ.. ก็เซรงไปตามๆกัน.. หาที่ใหม่กันวุ่นวาย.. แต่ก็งงว่ามาผุดตรง SiamDiscovery ได้ไงหว่า.. เห็นครั้งแรกก็ตกใจ.. Enconcept ขึ้นห้างแล้ว.. 55..  ก็คุยกันพอหอมปากหอมคอ.. ตามประสาครูกะศิษย์.. ปรึกษาปัญหาภาษาอังกฤษที่ย่ำแย่ของเรา.. จากครั้งก่อนที่คุยยังไม่ทันเสร็จพี่เค้าต้องรีบบึ่งไปตจว.. ก็ได้คำแนะนำมาพอสมควร.. แล้วยังจะลดราคาคอร์สให้เราอีกถ้าเราจะเรียน.. 🙂 ขอบคุณคับพี่แนน..  ตอนนี้ก็ลุ้นล่ะว่าพี่เค้าจะมางานรับปริญญาอ่ะเป่า.. อยากให้มานะคับ แต่มาไม่ได้ก็ไม่เป็นไรผมเข้าใจคับ.. ว่างๆจะแวะไปปฏิบัติธรรมบ้างนะคับ..
ขออวยพรให้พี่แนนมีความสุข ขอให้เสียงหายเป็นปกติไวๆ จะได้กลับมาสอนเด็กๆได้เต็มอัตราศึกอีกครั้ง.. สู้ๆคับพี่แนน
ธีรเดชก็สู้ๆด้วย.. ผมจะฝึกปรือภาษาอังกฤษให้แข็งแรง มอบเป็นของขวัญวันเกิดแก่พี่คับ.. ฮึด!!ฮัดซ่าาาาา!!

Jun 02

     ในที่สุด วันนี้ก็ถึงเวลาขึ้นเขียงเสียที.. ได้เวลานัดหมอฟันฝ่าฟันคุดแล้ว.. นัด 18.30 เราไปสาย 10 นาที.. สักพักเจ้าหน้าที่ก็เรียกเข้าไป.. ให้ไปนั่งรอหน้าห้อง.. แล้วก็บอกว่า.. "เมื่อกี้มาสายใช่เป่าค่ะ.. พอดีจะขอรันคนไข้รอบทุ่มนึงทำก่อนนะค่ะ เค้ามารอตั้งแต่ 6 โมงแล้วค่ะ" ตอนนั้นเบลอๆงงๆ ไม่อยากมีเรื่อง ก็ตอบตกลงไป สักพักระหว่างรอก็มานั่งคิด.. ไรว่ะ.. กรูรอบ 18.30 เค้ารอบ 19.00 รอบกรูถึงก่อน.. และกรูก็มารอแล้ว.. กรูก็ควรจะได้เข้าไปทำก่อนสิ..  ส่วนเค้านัด 19.00 แต่มาดันมาเร็วเอง.. ก็เรื่องของเค้าดิ.. ใช่ป่ะ.. ถ้าติดธุระจิงๆก็บอกมาตรงๆเราก็ให้อยู่แล้ว ไม่ต้องมาบอกว่าคุณธีรเดชมาสายให้คนอื่นมาทำก่อน..
     นั่งรอหน้าห้องมันก็เครียดเหมือนกันนะนี่.. ได้ยินเสียง surround มากเลย.. ยังกะอยู่โรงงานกลึงเหล็ก สว่าน เลื่อย.. ยิ่งฟังยิ่งสยอง.. ออกไปเดินเล่นดีกว่า.. กลับเข้ามาก็ถึงคิวพอดี.. ผ่าเร็วจัง 20 นาทีก็เสร็จ..  ตาเราล่ะ.. เข้าไปนี่ไม่ให้เวลาทำใจเล้ย.. มาถึงก็จับนอน.. เอาเข็มฉัดยาชาแท่งเบ้อเริ่มเข้ามาในปาก ฉึ๊ก!! ค่อยบรรจงเดินยาเข้าไปใต้กระพุงแก้ม.. ยังไม่พอ.. ฉึ๊ก!! อีกรอบบริเวณเหงือกใต้ลิ้น.. ปากก็เริ่มบึนขึ้นทันที.. ซักซ้อม signal กับหมอพอเข้าใจ ก็เริ่มกระบวนการ.. กรีดเหงือก!! รู้สึกถึงเลือดสดๆค่อยไหลซึมจากปากแผลระรินลงสู่เบื้องล่างกระทบโคนลิ้นนิดหน่อยพอกระตุ้นโสตประสาทให้รับรู้รสชาดของความเจ็บปวด ในใจเพียงแต่คิด ตัวเราจะรู้สึกเช่นใดเล่าหากไม่มียาชากดความรู้สึกไว้ หัวใจของเราได้แต่เต้นระรัว รอฟังเครื่องมือพิฆาตชิ้นต่อไป.. ระหว่างทำหมอก็ถามว่าตื่นเต้นเหรอ.. หัวใจเต้นเร็วเชียว.. ก็เออดิวะ!! เล่นเอาผ้าปิดทุกอย่างเลยเปิดแต่ปาก..กะหู.. ทุกคนก็ต้องคิดจินตนาการไปต่างๆนานาเองหมดล่ะ.. มันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา.. ไอ่เราก็เพิ่งเคยถอนฟันครั้งแรกด้วย..หึๆ.. คิดยังไม่ทันเสร็จ.. มาแล้วครับทั้งสว่าง ทั้งเลื่อยไฟฟ้า.. รุมอยู่ในปากเรา.. เฮื๊อก..นี่เห็นช้านเป็นตัวอารายยยย… "จะรู้สึกถึงแรงกระแทกนึดนึงนะ.. ไม่ต้องตกใจ.." เลื่อยฟันเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วค่อยเอาคีมคีบ+ดึง+ทึ้ง ออกมาทีละชิ้น..  ทีนี้ล่ะชึ้นสุดท้ายฝักรากลึกดึงไม่ออก.. หมอก็ทั้งบิด ทั้งดึง ถ้าหมอเอาเท้ายันหน้าได้คงทำไปแล้วล่ะ.. อ่อย.. ขากรรไกรกรูจะหลุดอยู่แล้ว.. มันไม่เจ็บหรอกนะ แต่กลัวขากรรไกรหลุด.. ก็เลยส่ง signal ให้หมอทันที.. ผ่าง!! สักพัก อาวุธหนักมันก็กลับเข้ามาในปากอีกครั้ง.. เอี๊ยดดๆ แอ๊ดดๆ ป๊อก!! หลุดไปอีกหนึ่งเสี้ยว.. ทีนี้ก็ใช้คีมดึงออกมาได้โดยง่าย.. เฮ้อ.. เสร็จเสียที จากนั้นหมอก็เย็บแผลด้วยการเนา 55 ทั้งหมดที่เล่ามานี้ใช้เวลา 10 นาทีเองเร็วมาก.. เหอะๆ.. แต่เป็น 10 นาทีที่ อะดรีนาลีน หลั่งอย่างต่อเนื่อง..  แต่เอ๊ะ มันเป็นสารแห่งความสุขไม่ใช่เหรอ.. แต่ทำไมช้านไม่เห็นสุขเลย.. หรือว่ามันเป็นสารอื่น.. หา!! งง!! ก๊าก!! บ้าไปแร้วว…        

ซี่เดียวหมดไป 3100 บาท..

โปรดติดตามซี่ต่อไปวันที่ 22 June…

To be continued…