Jul 29

 เมื่อวานที่ชมรมมีนัดเลี้ยงส่งน้องคิวกัน.. น้องเค้าเป็นนักเรียนทหาร จปร. แล้วสอบได้ทุนไปเรียนทหารที่ประเทศสเปนก็เลยมาเรียนภาษาสเปนกับน้องมด อักษร.. ช่วงนั้นมีค่ายพอดีน้องมดก็เลยชวนมาค่ายที่เชียงราย.. และในที่สุดน้องคิวก็เป็นสมาชิกชมรมอย่างเต็มตัว.. ได้รับความเวิ่นไปพอสมควร.. ฮ่าๆๆ.. เรื่องของเรื่องคือเลี้ยงส่งเนี่ยะ เลี้ยงที่ไหนไม่เลี้ยงมาเลี้ยงที่แจ่ม.. แล้วจะได้คุยกันเหรอฟร่ะ.. ก็แด๊นซ์กันอย่างเดียว.. ไอ่เราก็ไม่ถนัดด้วยละสิ.. หึๆ.. น้องคิวเต้นตลกดี.. แต่ก็นัวใช่เล่น 555 ส่วนน้องคนอื่นๆนี่ไอ่อาร์ต กะไอ่สุยนี่สุดๆ.. เมาแล้วแบ๊ดด. ว่างเป็นนัว ว่างเป็นโอบ.. ตั้งแต่อายุถึงนี่เราไปเที่ยวแค่ 3 รอบเอง.. แต่ก็งงเหมือนกันทำไมต้องมาว่างตอนที่เค้าไปแจ่มกันทุกที.. ตรูอยากไปที่อื่นบ้างงงง.. ครั้งนี้ก็พอ ok หน่อยเพราะว่าตอนนี้แจ่มเพิ่ง Renovate พอดี ร้านใหญ่ขึ้นนิดนึง.. จะออกแนว club หน่อย มีเทียนว่างอยู่ทุกโต๊ะ(ไม่ว่าจุดประสงค์จิงๆมันเพื่ออะไร แต่ก็กลายเป็นที่จุดบุหรี่ดีๆนี่เอง).. เวทีก็ย้ายมาอีกด้านนึง.. พร้อมจอ LCD รอบร้าน.. แต่รู้สึกว่าเสียงมันดังไปว่ะ.. เพลงก็ซ้ำๆด้วย ไม่ peak สักที.. อารมณ์ขึ้นๆลงๆ สรุป..ร้าน ok ขึ้น แต่แนวเพลง drop ลง..

และด้วยความโชคดีที่เมื่อวานเปิด red ไป.. วันนี้ตื่นมาเลยไม่ hang เริ่มต้นวันใหม่ด้วยความสดใส.. พร้อมรับมือกับ task ที่ list ไว้.. เหอะๆต้องวิ่งวุ่นทั่วกรุงเทพฯและปริมณฑลเลยทีเดียว.. จากหอพี่กิ๊ปแถวราชเทวี.. ต้องรีบนั่งรถไปธุระแถวรัตนาธิเบศร์ เสร็จก็รีบบึ่งกลับมาแถวสยาม เพื่อมาผ่าฟันคุดซี่สุดท้าย.. หึ่ยย.. ไปสายอีกแล้ว ต้องโทรไปอ้อนวอนหมอว่าอย่าเพิ่งกลับ (พอดีเราเป็นคนไข้คนสุดท้าย..) วิ่งสู้ฟัดมากๆ.. เลทไปครึ่ง ชม. เข้าไปในคลินิกด้วยเหงื่อโทรมกาย.. นั่งพักสักครู่ก็ได้เวลาเข้าสู่โลกแห่งความโหดร้ายอีกแล้ว…

นอนบนเตียง.. อ้าปาก.. เดินยาชา..

สักพัก…  สักพัก… 

วี๊ดดดด… เอี้ยดดด.. เอี๊ยดดๆๆ.. เครื่องมือหนักเริ่มพาเรดเข้ามาในปาก..

ทันใดนั้น.. ทันใดนั้น.. โสตประสาททุกส่วนได้รับสัญญาณอันหนักหน่วงจากโพรงประสาทฟัน ความรู้สึกปวดและเสียวซ่านแล่นเข้ามาทันใด.. Reflex ในร่างกายก็ได้รับการตอบสนองทันที.. มือขวายกขึ้นอย่างอัตโนมัติตามที่ได้ซักซ้อมไว้เป็นอย่างดี.. 

เหงือกไม่ชา… ยังไงล่ะ.. เดินยาชาอีกรอบ..

สักพัก…  สักพัก… 

เส้นประสาทเรายังคงทำงานเป็นอย่างดี.. มือขวาถูกยกขึ้นเป็นครั้งที่สอง.. แต่กระนั้นเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น.. ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตกใจ หรือความไม่ชำนาญของหมอ.. สว่านที่พยายามต่อสู้อย่างแข็งขันกับฟันและโพรงประสาท.. เกิดพลาดลื่นหลุดไปจากที่ที่มันควรอยู่.. แม้ปากและเหงือกบริเวณนั้นยังคงถูกกดความรู้สึกด้วยยาชา.. แต่เราก็สามารถรับรู้ถึงแรงกระทบ.. และรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่ค่อยๆระรินออกมากระทบลิ้นเช่นคราวก่อน

เกิดอะไรขึ้น…
เกิดอะไรขึ้น…
เกิดอะไรขึ้น…

ความคิดฟุ้งซ่านต่างๆนานายังคงวนเวียนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีเขียวทึบ ซึ่งเราไม่อาจรับรู้ความรู้สึกทางสีหน้าได้เลย..

ยังคงได้ยินแต่เสียง.. แค่เสียงเท่านั้น..
ความวุ่นวายเกิดขึ้น.. ผู้ช่วยหมอโทรศัพท์ขอยาหรืออุปกรณ์อะไรสักอย่าง ผมไม่อาจจับความได้..
สักพัก.. หมอก็โทรบ้าง.. ผมก็จับความไม่ได้เช่นกัน..

ภาวะแวดล้อมเช่นนี้.. ยิ่งทวีให้ความคิดตะเลิดเข้าไปใหญ่..

ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ..
เราจะขยับปากได้ไหม..
ด้วยความที่มันยังชาอยู่ เราไม่อาจคะเนความรุนแรงได้เลย..

สักพักหมอก็เอาอะไรสั
กอย่างมาป้ายที่เหงือก.. ซึ่งมั่นใจว่าไม่ใช่ตำแหน่งที่ผ่า..
จากนั้นก็เดินยาชาอีกเข็ม ที่นี้ฉีดที่เหงือกเลย.. พร้อมพูดติดตลกว่า "ถ้าไม่ชาอีกจะไปบวชแระ.. โทษฐานฉีดยาชาแล้วไม่ยอมชา"

เหอๆ ไม่ขำด้วยล่ะ.. ฉีดมา 4 เข็มแล้วนะ..

ไม่หมดแค่นั้น.. ถอนยากลำบากเหลือเกินยิ่งกว่าครั้งแรกเยอะเลย.. คีมดึงจนคางโย้..  ปวดขากรรไกรโคตรๆ..
แถมได้ยินประมาณว่าดึงรากฟันออกแล้ว 1 ข้าง แต่อีกข้างบอกว่าไม่ต้องเอาออกก็ได้!! เหอๆ หวังว่าคงฟังผิดนะ.. 

วันนี้ยังไม่จบ.. ต้องถ่อสังขารเอาปากบวมๆ ไปร้านแว่นอีก.. ไปเอาแว่นที่สั่งตัดไว้..
กลับมาบ้านก็เห็นแผลที่ทำพลาด.. เหอๆ เป็นรูเลย.. ไม่รู้ว่าเอาอะไรป้าย.. เอาว่ะ.. ขอให้ไม่เป็นไรเถอะ

สรุปว่าวันนี้เหนื่อยมากๆ.. ทรมารกะกานผ่าฟัน Maxx.. หวังว่าคงเป็นซี่สุดท้ายนะ.. บ๊ะบายฟันคุด

ps.. อ่อยปวดๆ ป๊วดๆ ปวดๆ

Jul 15

วันนี้.. วันที่ผมรอคอยมาตลอด 4 ปีที่ผ่านมาก็มาถึง วันที่ความเหนื่อยล้า.. ความท้อแท้.. ความล้มเหลว แปรเปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มแห่งความสำเร็จ วันที่ทุกคนพร้อมใจกันมาร่วมแสดงความยินดี และร่วมเป็นสักขีพยานว่า…

 

กรูจบแล้วว่อยยยยยย!!! จบแล้วจิงๆนะ..

 

ปีนี้วันรับปริญญามีการปรับเปลี่ยนใหม่หมดเลย คาดว่าเป็นเพราะจำนวนบัณฑิตที่เพิ่มขึ้น แต่จำนวนวันรับยังเท่าเดิมจึงต้องมีการโยกย้ายปรับจำนวนคนให้เหมาะสม.. วิดวะรับวันแรกตอนเช้า.. ต้องตื่นตั้งแต่ ตี4 เพื่อไปตั้งแถวให้ทัน 6.30 น. เหอะๆ ง่วงฉิบ.. เข้าหอประชุมประมาณ 7.30 น.. แต่กว่าวิดวะจะได้เข้าก็ 8 โมงกว่าๆ เพราะอยู่คณะสุดท้ายจากทั้งหมด 2 พันกว่าคน.. เหอะๆ.. รอจนถึง 9 โมง สมเด็จพระเทพฯก็เสด็จมา.. ไหว้พระ รับมอบปริญญาดุษฎีบัณฑิต และเริ่มพิธีพระราชทานปริญญาอย่างรวดเร็ว.. อัตราเร็วในการรับเฉลี่ย 25 คน/นาที.. เร็วมากกก.. แต่ได้ข่าวว่ามหาลัยอื่นต้องรับให้ได้ 40 คน/นาที.. เฮื๊อกก!! เวลาขึ้นไปบนเวทีแล้ว รู้สึกเหมือนอยู่บนสายพานอะไรสักอย่างที่ทำงานเป็นจังหวะอย่างต่อเนื่อง ไหลไปเรื่อยๆจนสุดขอบเวทีอีกข้างหนึ่งจึ่งเป็นอิสระ.. ประมาณว่าตอนอยู่บนเวทีนี่ไม่รุตัวเลยว่าทำอะไรลงไปบ้าง.. มันไหลไปตาม process ของมัน เหอะๆ..

พิธีเสร็จประมาณ 11 โมง ก็ออกจากหอประชุมไปถวายบังคมลาที่หน้าพระรูป 2 รัชกาล เป็นอันเสร็จพิธี.. ต่อไปก็จะเป็นตารางอันแน่นเอี๊ยดดของเรา กับการตระเวณถ่ายรูป.. หมดวันกลับมาดูอีกทียังตกใจเลยว่าทำไปได้ยังไงว่ะ.. ถ่ายรูปเอาโล่ห์มากมาย กลับมาเท้าบวมเลยจิงๆๆ ยืนทั้งวัน

12.00 หิว.. กินข้าว ถ่ายรูปกับพี่ๆที่ Settrade มากันเยอะมากๆขอบคุณมากคับ..

12.30 สวนฯจาม.. น้องๆก็จัดซุ้มให้ ก็ไปบูมสวน ถ่ายรูปกับน้องๆ และอาจารย์ แล้วก็ลุยต่อ!!

13.00 ถ่ายแหลก เก็บตกเพื่อนๆ และอากู๋คับ..

14.00 CP ถ่ายรูปรวมภาควิชาคับ ถ่ายรูปร่วมกับอาจารย์ที่เคารพและเพื่อนๆอันรักยิ่งทุกคน เหอะๆ ใครอยากถ่ายรูปกับครุยจาก U ดังๆทั่วโลกก็มาถ่ายที่ภาคคอมพ์ได้ หึๆ.. อาจารย์จะใส่ครุยมาประชันกัน 🙂

15.00 Gr.F วิ่งจู๊ดมาถ่ายกับเพื่อนๆและน้องๆกรุ๊ป F กันต่อ.. คือว่าชื่อของเราจิงๆแล้วอยู่ Gr.F ล่ะ.. แต่ตารางเรียนดันไปอยู่กับ Gr.G ซะส่วนใหญ่ ก็เลย Transfer ไปอยู่โดยปริยาย.. แต่ก็ไม่ลืมเพื่อนๆพี่ๆน้องๆนะคับ..

15.30 Gr.G อะจ๊ากมาสายย.. เพื่อนๆถ่ายกันไปแล้ว ไม่ได้!! ถ่ายใหม่ๆ ลากน้องๆมาถ่ายทีละชั้นปีเหอะๆ.. ปี้นี้ถ่ายรูปกรุ๊ปยิ่งใหญ่เป็นพิเศษ รวมกรุ๊ปได้เยอะมากๆๆๆ.. ทะลักชั้น 2 เลย.. ปีนี้เราตั้งใจมาแจกเงินน้องๆอยู่แล้วล่ะ.. พี่ธีทุ่มสุดตัวคับ.. น้องๆมันก็ตั้งใจขูดรีดเจรงๆๆๆ 55 แต่ไม่เป้นไรคับพี่สามารถ…

16.00 Slum เฮื๊อก!! ตาลีตาเหลือกวิ่งไปที่สระบัว สี่เสาเทวาลัย.. ไปถ่ายรูปกับชมรม Slum ค้าบบ.. น้องๆน่ารักมากๆเลย.. ถ่ายไปหลายมากๆๆ แล้วน้องๆก็บูมบ้านให้คับ.. สงสัยจะเป็นประเพณีไปแล้วล่ะ.. 55 เพราะเรียกร้องความสนใจจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี.. ทุกคนจะหันมามอง ทำสายตาฉงน (ไอ่พวกนี้นิ!! อยากไปรับน้องไปรับที่อื่น นี่มันงานรับปริญญา 55) แต่พวกเราไม่สนหรอก ใช่ม้ายย.. เพราะพวกเราคือชมรมสลัม.. หน้าทุกคนจะฉาบด้วย Cement หนาเป็นพิเศษ.. 55

17.30 Stand Vidva ยังไม่โม้ดดดด… วิ่งสาดดดด กลับไปคณะ ไปขึ้น Stand นายช่างต่อคับ.. แต่ไปตอนท้ายๆแระ.. ไม่มีเรื่องพูดง่ะ.. ก็ร้องเพลงร่ำลากัน.. จบท้ายด้วย Big Boom คับ.. พวกเรา ป๊าบป๊าบ ชาววิศวกรรม… ถ่ายรูปร่วมกับพวกชาวค่ายสักหน่อย. รวมถึงบิวด้วยค้าบบบ.. เขิลลจัง.. ถ่ายรูปจน สิ้นแสงสุริยัน จึ่งได้เพลากลับแว้วว…

19.00 Dine @ Zen จบสิ้นเสียที.. แหะๆก็เลยพาครอบครัวไปกินอาหารญี่ปุ่นกันคับ.. แหะๆ Congratulations Cheersss

22.00 Back home Unwrap Gift..

00.00 Sleepppp

06.00 ทำง้านนนนนนน อ๊ากกก!! ผมอยากร้องไห้ๆๆๆ เหนื่อย เมื่อย ปวดไปทั้งตัว เท้าบวมอีกต่างหากก ช่วยผมที!!

ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมแสดงความยินดีกับผมในวันนี้.. ขอบคุณสำหรับช่อดอกไม้และของขวัญที่มอบให้ ขอบคุณทุกกำลังใจและความหวังดีที่มีให้ตลอดช่วงเวลา 4 ปีที่ผ่านมา.. ขอบคุณปาป๊า มาม้า ที่คอยดูแลและให้กำลังใจลูกคนนี้ตลอดมา.. ขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่ใช้ชีวิตร่วมกันมา มีสุขบ้าง มีทุกข์บ้าง แต่พวกเราก็ผ่านมากันได้เนอะ… ขอบคุณชมรมสลัมที่ช่วยพัฒนาศักยภาพของเราให้กลับฟื้นคืนมาได้.. แม้ว่าจะไม่เหมือนเดิมแต่ก็มีความรู้สึกดีๆมากมายมาเติมเต็มให้เราได้มีแรงก้าวเดินต่อไปได้… ขอบคุณค่ายทุกๆค่ายที่สอนให้เราได้เรียนรู้ในหลายๆอย่าง.. ขอบคุณเพื่อนร่วมค่ายทุกคนกับความผูกพันที่มอบให้ ขอบคุณทุกคนในโลกนี้ที่ยังรักกัน และอยู่ร่วมลมหายใจเดียวกันมาตลอด… ขอให้โลกสงบสุข..

ขอบคุณ..

BAKA BOBO CHEERKA CHOCHO BABO CHEERCHO WHO R WE INTANIA CAN U SEE ลา… ลาแล้วจามจุรี..

Jul 03

วันนี้เป็นวันดี วันซ้อมรับปริญญาล่ะ.. ไปจุฬาแต่เช้าจะได้มีเวลาถ่ายรูปนานๆหน่อย.. งานของเราก็ได้พี่สาวเราเป็นตากล้องหล่ะ หลังจากที่เราเป็นตากล้องให้พี่ๆมา 3 ครั้งแล้ว.. ทีนี้ก็ถึงตาเราบ้าง 🙂 ไปแต่งตัวที่คณะ ถ่ายได้นิดหน่อยก็มีน้องๆมาขอใช้สถานที่ เนื่องจากมีงานบวงสรวงสำหรับ Freshy (ก็งงเหมือนกันทำไมมาอยู่วันเดียวกะวันซ้อม..)  หลังจากนั้นก็ตระเวณถ่ายไปเรื่อยๆ คนเยอะมากๆๆ ถ่ายๆไปยังงงว่านี่วันซ้อมหรือวันจิงฟร่ะ!!  ญาติๆเราก็มากันวันซ้อมหมดเลย สงสัยเป็นเพราะเป็นวันหยุดล่ะ แล้วอีกอย่างวันจิงคนเยอะจัด+ร้อน+โทรติดยาก+วันพฤหัส ก็เลยไม่อยากมากัน.. ดีเหมือนกัน.. วันจิงจะได้มีแต่พี่ๆเพื่อนๆน้องๆมาถ่ายรูปกัน.. ^.^

ถ่ายรูปวันนี้มีเรื่องประทับใจหลายอย่างเลย อย่างแรกเลยคือเพื่อนเก่าๆต่างมารวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมายเลย.. เพื่อนเก่าที่ไม่เคยเจอมาหลายปีก็มาเจอในงานนี้.. อย่างไอ่ชยุตม์เนี๊ยะ.. โคตรคิดถึงมันเลย.. ไม่คิดว่าจะได้เจอมันอีกนะเนี่ยะ.. แล้วก็มีเพื่อนสวนฯอีกหลายคนมากๆ.. โดยเฉพาะที่รู้จักกันตอน ม.4 🙂  ญาติๆ เพื่อนๆ พี่ๆที่ทำงานก็มาด้วย. ตุ๊กตาหมาน้อยพูดได้น่ารักมากเลยคับ ชอบๆ  พี่โน๊ตแห่ง Dtac ก็มาด้วยล่ะ.. ขอบคุณมากคับ..

ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมแสดงความยินดีในวันนี้นะครับ.. แม้ว่าอากาศจะร้อนขนาดไหน ผมก็มีความสุขตลอดเวลาเลยคับ..