Feb 17

     ไม่รู้จะเขียนอะไร.. เหนื่อยว่ะ.. รู้สึกว่าเหนื่อยจังเลย..  รู้สึกว่ากำลังวังชาที่เคยมีมามันหายไปไหนหมดแล้วน้า.. ปวดหัวจัง.. ไอค่อกแค่กๆ ไม่หยุดเสียที.. ช่วงหลังๆนี้ถ้าเป็นหวัดหรือไม่สบายเมื่อไรนะ.. พอหวัดหายแล้วมันจะไอแห้งตลอดเลย.. ไอเป็นเดือนกว่าจะหาย.. ทรมานมากๆ  เมื่อวันพฤหัส วาเลนไทน์ จี๋จ๋าของใครหลายๆคน แต่ก็เป็นวันที่เรานั่งทำงานง่กๆในบริษัทถึง 4 ทุ่มกว่า..
     14 กุมภาพันธ์ สำหรับเรามันเป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่ง ที่ปีนี้ตรงกับวันพฤหัวเท่านั้นล่ะ.. มันพิเศษตรงไหนเหรอ.. ไม่รู้นะ.. ทำไมรถต้องติด ทำไมต้องลางานเพื่อวันนี้.. ทำไมนะ..ทำไม

เนอะ.. ทำไม ชั้นเขียน blog ไม่รู้เรื่องฟร้าาา บ้าไรแล้ว..  อ่อ.. รักแห่งสยาม VCD เพิ่งวางขายวันวาเลนไทน์นี่ล่ะ ก็ pop พอควร.. ส่วนใน bit ก็ seed สูงสุดเป็นประวัติการณ์เลยมั้ง.. เพื่อนเราบอกว่า 1300+ seeds มันบอกว่าเยอะมาก.. เราก็ไม่รู้หรอกเพราะยังไม่เคย bit เลย.. (ที่บ้านยังเป็น 56kps เอง 555 อนาถ!)  เพื่อนๆเราที่อยู่ต่างประเทศก็จะได้ดูเสียที.. 🙂 ก็ดีใจนะที่หลายๆคนที่ไม่มีโอกาสไปดูในโรงหนัง.. พอดูแผ่นแล้วก็ชอบ แล้วรู้สึกเสียดายว่าทำไมตอนนั้นมัวแต่อคติ ไม่ไปดูในโรงตั้งแต่แรก.. ดีคับดี..

รอ BoxSet ที่แอบได้ยินมาว่า มีเปิดให้จองที่อื่นด้วย..  ราคาเท่ากัน แต่มีเสื้อ + กระเป๋าผ้ายีนส์แถมให้!! กร๊อดดด++ เย็นหนอ เย็นหนอ.. ทำไมถึงทำอย่างงี้ฟร่ะ.. การตลาดแมร่ง….

อ่อยังไม่จบ.. ได้ CD เพลงของน้องๆวง August มาแระ.. อัลบั้มทางการชุดแรก.. ชื่ออัลบั้ม august * thanx.. เพราะดีนะ.. ฟังแล้วรู้สึกเป็นบทสรุปของหนังเลยล่ะ.. เพลงมันจับคู่โต้ตอบกับ OST ในหนังเลย..   OST เป็นเหมือนจุดเริ่มต้น.. และใน thanx นี้ก็เป็นบทสรุป..  โอเค.. จบดีกว่า..

Feb 10

     โดยทั่วไปแล้ว การที่คุณจะยืมของบางสิ่งจากใครสักคน คุณต้องทำอย่างไร.. ฟังดูเหมือนไม่มีอะไร.. ก็เดินเข้าไปแล้วเข้าไปแสดงถึงความต้องการในสิ่งๆนั้น.. ถูกต้อง.. ง่ายใช่ไหม?.. ถ้าคนที่คุณไปขอมีสิ่งเหล่านั้นที่คุณต้องการอยู่ และดูจะไม่เป็นการรบกวนชีวิตเขามากเกินไป.. เขาก็คงจะมอบสิ่งนั้นให้คุณด้วยความเต็มใจ และจบบทสนทนาไปด้วยไมตรีจิต.. แต่.. ถ้าเขาไม่มีในสิ่งที่คุณต้องการล่ะ.. คุณจะทำเช่นไร.. ฟังดูง่ายเช่นกัน (ถามอะไรแปลกๆ).. ในเมื่อไม่มี supply คุณจะทำอย่างไรได้ล่ะ.. ก็คงต้องกล่าวขอบคุณในไมตรีที่เขาอุตส่าห์เสียเวลาในช่วงคำนึงหนึ่งเพื่อตระหนักว่าเขามีของสิ่งนั้นหรือไม่.. แล้วก็จบบทสนทนาลง.. คุณก็หวังพึ่งความหวังข้างหน้าต่อไป.. แต่ถ้าเขามีน้ำใจ หรือพอทราบว่าสามารถหาสิ่งของนั้นได้จากที่ใด.. เขาก็คงบอกคุณด้วยความเต็มใจ มิหนำซ้ำอาจจะขวนขวายหามาให้คุณจงได้..
     แล้วคุณคิดอย่างไรหากเขาไม่มีสิ่งที่คุณต้องการ แต่ก็ไม่สามารถจบบทสนทนาลงได้.. ..หากคุณยังยืนยันแสดงความต้องการในสิ่งนั้น "ผมอยากได้สิ่งนั้น ผมอยากใช้สิ่งนั้น" โดยที่ไม่มีประโยคร้องขอใดๆทั้งสิ้น หากแต่คำพูดนั้นมาจากบุคคลที่มีอิทธิพลต่อเขาไม่ว่าทางใดก็ตาม เขาคงจำต้องยอมรับในชะตากรรมที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลย.. "ครับ ผมจะหามาให้" ทั้งๆที่เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งๆนั้น.. เขาจะสามารถหามาให้ได้หรือเปล่า.. ความหวังเท่านั้น.. แม้จะริบหรี่.. เขายังคงต้องหวัง.. เขาก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หากความหวังนั้นดับวูบลง.. หรือเขาอาจจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น.. ถ้าหาไม่ได้.. แต่เขาก็ต้องหา.. เพื่อไม่ให้สิ่งที่น่ากลัวนั้นเกิดขึ้นจริง..
     และถ้าเขาทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจ เพื่อสิ่งๆนั้นมาให้คุณจนได้.. คุณคงต้องแสดงถึงความพอใจ และคงต้องตอบแทนอะไรให้เขาหน่อยล่ะ.. ไม่มากไม่มาย แค่คำขอบคุณ….  (ได้ไหม..)
     และถ้าสิ่งนั้นยังไม่สามารถสนองความต้องการของคุณได้ทั้งหมด เพียงแค่คุณเปรย.. เขาคงต้องวิ่งจุกตูด.. เพื่อทำภารกิจของเขาให้จนเสร็จสิ้นเพื่อคุณ.. และคงจะแน่ชัดเสียยิ่งกว่าแช่แป้ง.. เขาคงต้องได้รับโทษอะไรสักอย่างหากเขาทำไม่สำเร็จ แม้ว่าเขาจะมีความดีความชอบในเบื้องต้นก็ตาม.. (นั่นสิ.. ยอมจำนนในความดีที่ตนทำ.. ใช่.. มันเป็นแค่อากาศธาตุ มันจับต้องไม่ได้หรอก ความดีเนี่ย.. มันมองไม่เห็น..)

     เพียงแค่เปรย..

     หากคุณใช้ประโยชน์ในสิ่งที่คุณต้องการ(แต่สนองความต้องการคุณได้เพียงน้อยนิด)นั้นเรียบร้อยแล้ว.. คุณควรจะยาตรานำสิ่งของนั้นมาคืนด้วยตัวคุณเอง ใช่ไหม?… ฤๅผู้มีน้ำใจให้คุณยืมจำต้องไปรอรับเอง.. ดูว่าคุณหาใช้ประโยชน์เสร็จหรือยัง.. ทั้งๆที่เขายังไม่ต้องการใช้งานสิ่งนั้นเลย (ไม่เข้าใจ.. เพียงแค่เปรย.. แค่นั้นหรือ..) มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาเลย เขาไม่อาจทราบได้ว่า.. คุณยังจะหาเอาประโยชน์ที่คุณเห็นว่าน้อยนิดนั้นต่อหรือไม่.. ใช่.. เขาสามารถถามคุณได้.. แต่นั่นหน้าที่ของเขาหรือ.. ถามไม่ถูกที่ไม่ถูกทาง.. ก็อาจโดนลูกหลงได้..

     ข้าพเจ้าก็ไม่ต่างไปจากเขา.. ที่ถูกกล่าวโทษเสมอ.. แม้ตั้งใจทำความดีเพื่อคุณสักเพียงใด.. คุณก็ไม่เคยเห็น..
แต่แม้ว่าคุณเห็น.. คุณก็ไม่เคยแสดงการรับรู้นั้นออกมาเลย.. สักหนทางเดียว.. 

  น้ำใจหลั่งไหลมา    ฤๅน้ำตาจะร่วงหล่น
ความดีในตัวคน       ยังคงทนในโลกา
ลมเปรยผิว์จากปาก   แม้อาฆาตเจ็บคณา
เกรี้ยวกราดดั่งอาชา  เพียงตัวข้าจักคุมมัน

                                  ธีรเดช 21:37

Feb 10

วันไหนที่กรูตัดผมทำไมมันต้องมีเรื่องเข้ามาในชีวิตกรูทุกครั้งเลยว่ะ..
มันแทบจะกลายเป็นสัจนิรันดร์ไปเสียแล้ว..

หรือกรูจะเลิกตัดผมดี.. ดีมั้ย??

ps.. ว่าจะเขียนเรื่องที่ติดค้าง.. แต่ดันมีเรื่องใหม่เข้ามา.. ขอเลื่อนไปก่อนละกัน.. ไม่พร้อม..

Feb 04

     ชีวิตก็ยังวุ่นวายเหมือนเคย.. อาทิตย์ที่แล้วนอนไม่พอทั้งอาทิตย์เลย.. เพราะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่บ้านนิดหน่อย ตารางเวลาเลยเลื่อนไปหมดเลย.. เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้พัก ต้องคอยจัดการเรื่องบ้าน.. นอนน้อย.. ร่างกายโทรม.. สิวขึ้นพร้อมกันสามเม็ด ม่ายยยยย… ขอให้มีเวลาว่าง และอารมณ์พร้อมหน่อยนะ จะเล่าให้ฟัง..

DSCF7917_re

     วันอาทิตย์ที่ผ่านมา (27 Jan).. เจ้าหมาอ้วน หมาประจำคณะวิศวะจุฬาฯ..ได้จากพวกเราไปแล้วนะครับ.. โคตรเศร้าว่ะ.. โคตรผูกพันกับมันมากเลย.. ทุกทีไปคณะก็ต้องเจอมัน.. แค่ได้เจอ แค่เรียกไอ่อ้วน.. มันก็กระดิกหางแล้วเดินมาหาแล้ว.. เห็นกันมาตั้งแต่ปี 1 จนจบรับปริญญา ก็ยังเจอมันอยู่.. วันรับปริญญาหาไอ่อ้วนไม่เจอ สงสัยคิวถ่ายรูปจะเต็มมั้ง.. เจ้าอ้วนขยันเข้าห้องเรียนกว่านิสิตบางคนเสียอีก.. เข้าเรียนทั้ง cal chem eng manage blabla.. และไอ่อ้วนคงเป็นอภิสิทธิ์ชนตัวเดียวมั้งที่สามารถเดินเข้าห้องเชียร์ได้โดยไม่มีใครไล่.. เชื่อว่ามันยังเข้าห้องเชียร์มากกว่าบางคนเสียอีก.. แค่ได้ยินเสียงบูม ก็วิ่งกระดิกหางมาแล้ว.. ตอนดึกๆใครกลับดึกมันก็จะเดินมาส่งเป็นเพื่อนด้วย..  เรื่องราวของมันมากมาย จนไม่อาจเล่าในที่นี้ได้หมด.. ถึงตอนนี้เจ้าก็ได้จากไปแล้ว หลับให้สบายนะเจ้าอ้วน.. หวังว่าความดีทั้งหลายที่เจ้าได้ทำมาจะช่วยนำส่งให้ภพหน้าได้เกิดมาเป็นนิสิตวิศวะจุฬาฯ ด้วยเถิด.. 🙂 

     วันนี้ระหว่างเดินทางกลับบ้านบน BTS ก็เจอน้องนาย(ไอ่ปิงปองในรักแห่งสยามอ่ะ)ในระยะประชิด..  ต อนแรกก็ไม่รุ้หรอกคุยโทรสับอยู่.. คุยเสร็จได้ยินพวกวัยรุ่นพูดจาโวยวายกวนประสาทข้างๆหู เรื่อง Hi5 ก็เลยหันไปดู.. อ้าวไอ่น้องนายนี่หว่า.. เอ้อ พูดจากวนประสาทดีวุ้ย.. น่าตบกะโหลก 55..

     ฝนตกมาก็ดีช่วยบรรเทาร้อนหน่อย.. แต่อย่ามาตกหลงฤดูได้ม้ายยย… ฉานกะลังรอหน้าร้อนอยู่.. บ้านจะได้ไม่ชื้นน.. จะได้ทาสี.. ทาครั้งก่อนไปก็ช่วงหน้าฝนสีมันไม่ติ๊ดดด..  ร่อนหมดแล้ว.. ว้อยย..

     หงุดหงิดๆ เหนื่อยๆ เมื่อไรจะผ่านพ้นช่วงเวลานี้เสียที ว๊ากก..

บทแทรก.. เหตุเกิดเมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้ว ระหว่างที่ก้าวลงจากรถเมล์ ก็รู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตบางอย่างเกาะอยู่ที่ขา ด้วยประสาทสัมผัสอันดีเยี่ยม ข้าพเจ้าก็รีบสลัดโดยพลัน.. ระหว่างที่ข้าพเจ้ากำลังเบือนหน้าเพื่อหันไปมองผู้ต้องสงสัย ทันใดนั้นเอง.. ก็มีวัตถุประหลาดส่งเสียงหึ่ง ผึบผับๆ บินเฉียดหู และแก้มขวาของข้าพเจ้าไป.. ในเบื้องหน้านั้น.. ได้ปรากฏภาพสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ที่ข้าพเจ้าคุ้นเคย แต่ไม่ได้พบเห็นเป็นเวลานานกว่า 10 ปี  ใจข้าพเจ้าเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นปนตกใจ..  มือพลันชี้ไปยังสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนั้น และตะโกนออกไปว่า..  

 

                                     "ไอ่สาดดดดดด.. แมลงสาปบิน!! "

ขอสาดดดดดดด….  ยาววว ยาวววววววว…  แมร่งบินปาดหน้ากรูด้วย.. บัดซบที่ซู้ดดดดด.. กรูคิดว่าย้ายมาจากบ้ายนอก จะไม่เจอพวกมรึงแล้วนะ.. ยังจะมาจองล้างจองผลาญกรูอีกทามมายยย… กรูไปทามรายให้พวกเมิงงงงง….T.T   ท่านลองนึกภาพแมลงสาปบิน ผึบผับๆๆ แบบไม่รู้ทิศทาง เป็นการเคลื่อนที่แบบ brownian movement บินแบบกระเจิงมาก.. บินไปข้างหน้าอยู่ดีๆ ก็บินถอยหลังมากระทันหัน.. คุณไม่สามารถเดาใจมันได้เลย..เฮ้อ..ไอ่แมลงสาปตอนบินเนี่ย.. เป็นอะไรที่โคตรเฮอร์เรอร์มาก..  น่ากัววว จบข่าว..